Het weekend was weer heerlijk. Dat wil zeggen: we hebben lekker gewandeld, zijn weer langs Wings of Hope gegaan, hebben souveniers geshopt en gewoon lekker rustig aan gedaan. We zijn niet naar de kerk geweest gister, vanwege de elections. Die nog steeds bezig zijn, omdat mensen voor elkaar gaan stemmen, wat dus niet mag, maar vanwege corruptie etc. heeft dus nog lang niet iedereen kunnen stemmen. Wanneer gaat dit gebeuren? Geen idee. Wanneer de tijd daar is geloof ik.
Daarnaast hebben we (en we is trouwens N., J., Brad (ons 'nieuwe' mattie van Samaritan's Purse, is hier met 'vakantie' om aan school te werken, kent trouwens Betsy Lynn Hall (voor mijn matties die afgelopen zomer mee waren ;)))) een marathon Lark Rise to Candleford gehouden. Een op en top Britse vrouwenserie (wat Brad er eerst van weerhield te komen) maar wat eigenlijk te grappig is voor mannen om het niet te gaan kijken. Gisteren hebben we dit laatste weekend als 'roomies' afgesloten met pannekoeken en, yes, Lark Rise.
Vandaag is dan een trieste dag. Vanochtend om zeven uur stond de auto klaar (met Jeff erin) om Janelle en Nicole naar het vliegveld te brengen. Ik mocht gelukkig mee, maar het blijft er niet vrolijker op worden. Zij zijn weg, en ik woon nu in mijn eentje in een vrij groot huis voor je eentje in Haiti. Ik ben dus ook net verhuisd, naar de slaapkamer van Nicole, zodat buurvrouw miss Darlene haar woonkamer weer terug kan krijgen (waar ik 2,5 week in geleefd heb). Ik mis ze nu al. Maar ja, Janelle moet werken en Nicole moet trouwen. Logisch.
Naast het feit verhuizen heb ik vandaag iets geweldigs ontdekt. Als WorldServer ben je gewend je was met de hand te doen. Dus ik ben al een week op zoek naar emmer en sop om mijn kleren en ondergoed te gaan wassen. Totdat ik ineens een sleutel in mijn handen kreeg geduwd; dit is van het washok. Ik blij natuurlijk, fantastisch, een hok vol met emmers, en water, en sop, om mijn was te gaan doen.
Niets van dat alles.
Een hok met twee WASMACHINES en twee DROGERS. Mensen, wat mag ik me weer gelukkig prijzen. Het enige wat ik dus zonet hoefde te doen is mijn vuilewaszak omkeren in een draaiende ton, sop erbij, klepje dicht, knopje aan en wachten!
Daarnaast ben ik vandaag in de zogenoemde 'ikbenblankenwestersfout' gevallen. Het zit namelijk zo. Ik ben natuurlijk heel zielig nu, omdat Nicole en Janelle zijn weggegaan. Buiten dat was het brood op, en ben ik een beetje klaar met alleen maar cereals eten. Dus vroeg ik Jeff, op onze weg terug, of we ook even bij een grocery store konden stoppen. (According to N. en J. blijk ik obsessed met het doen van boodschappen, maar kom op, wat is er nou leuker dan zelf boodschappen doen?) Jeff besloot te stoppen bij de Giant, en dat is (zoals ik al eerder aangaf) de Harrods onder de supermarkten hier.
Wat zie ik dus? Volkoren crackers, yoghurt en cola. Ik ben alleen en zielig, dus het kan en mag. Verder natuurlijk nog de reguliere boodschappen, maar gewoon ook normaal en westers voedsel. Ik reken af (968 Gourdes in totaal) en stap weer bij Jeff in de auto naar de Missie, trots op mijn net gekochte boodschappen.
In de auto besluit ik 'ns even te kijken wat ik nou eigenlijk uit heb gegeven. Na veel rekenen, blijkt het rond de 18 euro uit te komen. Toch best veel geld, voor 6 of 7 dingen. Ik had 't moeten weten. Alles wat geimporteert wordt bij ons vandaan (kom op mensen, ik heb WASAcrackers) kost 10x zoveel. Heel hard genieten en niet teveel eten dus. ;)
P.s. (en deze ps is voor de familie Van der Zee) IK ZIE ALLEMAAL CAT-AUTO's RIJDEN! Ik heb de shovel die ik meegekregen heb nog niet herkend, maar wel van die walsauto's en andere graafmachines. Heel cool. Dat wilde ik dus even vertellen.
maandag 29 november 2010
vrijdag 26 november 2010
'I smell like babyvomit'
Het is toch alweer een tijdje terug sinds mijn laatste blog, en eigenlijk is daar 1 reden voor: ik heb bedacht dat het leuk zou zijn ziek te worden. Dat startte maandagnacht met niet slapen, en ging door tot gisteren, waarbij ik eigenlijk de hele dag van bed naar bank en terug ben verhuisd. En dat met Thanksgiving. Tot zover mijn fysieke gesteldheid, want natuurlijk is er meer gebeurd deze week.
Maandag ben ik met mijn goede gedrag aan mijn eerste schoolverslag begonnen, en liep daarvoor (in mijn Musical Helpt! Haiti shirt) naar de office van Chris, gewoonweg omdat hij de persoon is die alle ins en outs over BHM weet, en ik dat nodig bleek te hebben voor school. Voor de mensen die Chris niet kennen: hij houdt van praten, afdwalen, veel dingen vertellen, maar uiteindelijk niet ingaan op de vraag die je gesteld hebt.
De eerste vraag die ik in zijn office kreeg was dan ook: are you into musical? Ja, hoezo? Nou, toen kwam het hele plan op tafel. BHM blijkt namelijk twee jaar terug te zijn begonnen met een jongerentalentontwikkelplan, maar toen kwam er een orkaan, en toen ook nog eens een aardbeving, dus het plan is even op een laag pitje gezet. Maar alles is aanwezig, qua informatie, het enige wat nodig moet gebeuren is een project proposal schrijven.
Toeval?
In mijn 3e moduul van mijn 2e jaar Leisure Management heb ik voor Present Promotions onderzoek gedaan naar talentontwikkeling in Friesland. Nu is Haiti Friesland niet, maar het overgrote deel van het onderzoek was literatuuronderzoek naar 'talent' en 'sociale duurzaamheid', de twee aspecten die hier in Haiti ook nodig zijn. Daarnaast leer ik op school het schrijven van project proposals. 1+1= juist, 3. Ik heb dus, naast de storytelling, ineens een ander groot project liggen, waar ik echt onwijs enthousiast voor ben, en zin heb om me in in te lezen, en te gaan starten!
Dinsdag was ik dus ziek. Dat houdt in: weinig doen, 's avonds eten en slapen. Woensdag was ik nog ziek, maar toen kwam er ook koorts. Dat hield in: souvenirs shoppen (gewoon, omdat het kan, en omdat ik over een 5 weken alweer naar Nederland kom. Nee, dat is een grapje, maar Nicole en Janelle moesten wel alvast gaan shoppen, en wat is er nou leuker dan met z'n drieen winkelen.), uit eten (uit lunchen eigenlijk, in het RESTAURANT hier op de Missie. Bestaat dat? Ja, blijkbaar dus, en het is nog leuk en gezellig en goed ook!) en weer slapen. Ondertussen zijn we ook bezig met een bijbelstudie over het verstaan van God's woord, wat best wel heel erg cool is, met name omdat het gedaan word door een mevrouw op video (ja, video, tv, alles, bewegend beeld, best leuk!) en die mevrouw (Priscilla heet ze) is onwijs enthousiast. En goed voor mijn Engels.
Gisteren was ik het ziekst. Dat was echt het bedbankbedbankbed ritueel. Maar 's avonds vierden we Thanksgiving. Nu heb ik dat nog nooit gevierd, dus ik MOEST erbij zijn (aldus vriendin Abbigail, die 's avonds zei: maar je komt toch wel YTJA? (de enige meteen ook die mijn naam richting goed uitspreekt..)). En eerlijk is eerlijk, ik had het ook niet willen missen.
Thanksgiving is.. eten. En aldus een USinhabitant (welke weet ik niet meer): 'Ofcourse the food is good, what do you expect from the fattest people of the world?' Er was natuurlijk turkey voor een weeshuis, mashed potatoes (wat dus aardappelpuree blijkt te zijn; hey, dat hebben we in Holland ook, juist), salade, boontjes. Supersupersupergoed verzorgd en lekker. Wat heel erg vies is, is het volgende (en het ligt niet aan mij, ik vroeg Deborah vandaag, en zij vond het ook, maar ze is Canadees, dat kan helpen): mais met iets zoetigs erdoorheen, en zoeteaardappelpuree met een topcoat van marshmellows? Oh, en de pumpkinpie die Chris jr. me dwong te eten. ECHT niet grappig. Desert voor de rest bestond uit Jello (wat best leuk blijft), appelpie (maar die in NL is toch echt beter), en pecanpie (en die is hier toch echt wel meesterlijk en de best, zegt iemand die niet van taart of desert houdt). Verder is Thanksgiving God danken voor alles wat hij ons op aarde geeft, en aldus iemand (weer iemand, ik was ziek, remember, dus dingen in tijd en orde plaatsen is dan lastig): 'actually, everyday should be Thanksgiving.'
Vandaag dan. Op een buikpijn na am I up and running again. Nicole moest dingen afmaken hier, en Janelle ging vandaag op bezoek bij het weeshuis waar ze haar vorige keren in Haiti heeft gewerkt: GLA (God's Little Angels). Of ik mee wilde. Is dat een retorische vraag?
Om acht uur werden we opgehaald door Holly, haar man en kindjes (vraag me niet meer, maar ze wonen near Fort Jacques). Na een heftig gesprek met een van onze vrienden straatverkoper (of hij ook op Jude Celestin ging stemmen: DE bad guy van de verkiezingen, die 't waarschijnlijk wel gaat winnen, want hij heeft geld. En 8 vrouwen. Vriend S. vond mijn grapje niet zo leuk, of hij op Celestin ging stemmen. Wie dacht ik wel dat hij was?) gingen we down to Petionville, naar het mainhouse van GLA.
Het mainhouse is het huis waar de allerkleinste cutiepiekindjes wonen. Van prematuur tot twee jaar zegmaar. We zijn hier basically de hele dag gebleven. Wat doe je op zo'n dag? Aandacht geven aan de kinderen. Er zijn ongeveer 40 kinderen daar, die allemaal wachten om geadopteerd te worden. Voor kinderen is het belangrijk om gewoon aandacht te krijgen, te spelen, te knuffelen en er gewoon te zijn. Wat Janelle en ik de hele dag gedaan hebben is dus kindjes ophalen, spelen, ons onder laten kwijlen, luiers verschonen, knuffelen, kots opruimen en genieten. Vooral genieten. Heerlijk om even tijd met deze kinderen te kunnen spenderen, en ze even de aandacht te geven die ze allemaal verdienen.
'I need to take a shower, I smell like babyvomit.'
'Hmm, you're right. I don't smell great either.'
Maandag ben ik met mijn goede gedrag aan mijn eerste schoolverslag begonnen, en liep daarvoor (in mijn Musical Helpt! Haiti shirt) naar de office van Chris, gewoonweg omdat hij de persoon is die alle ins en outs over BHM weet, en ik dat nodig bleek te hebben voor school. Voor de mensen die Chris niet kennen: hij houdt van praten, afdwalen, veel dingen vertellen, maar uiteindelijk niet ingaan op de vraag die je gesteld hebt.
De eerste vraag die ik in zijn office kreeg was dan ook: are you into musical? Ja, hoezo? Nou, toen kwam het hele plan op tafel. BHM blijkt namelijk twee jaar terug te zijn begonnen met een jongerentalentontwikkelplan, maar toen kwam er een orkaan, en toen ook nog eens een aardbeving, dus het plan is even op een laag pitje gezet. Maar alles is aanwezig, qua informatie, het enige wat nodig moet gebeuren is een project proposal schrijven.
Toeval?
In mijn 3e moduul van mijn 2e jaar Leisure Management heb ik voor Present Promotions onderzoek gedaan naar talentontwikkeling in Friesland. Nu is Haiti Friesland niet, maar het overgrote deel van het onderzoek was literatuuronderzoek naar 'talent' en 'sociale duurzaamheid', de twee aspecten die hier in Haiti ook nodig zijn. Daarnaast leer ik op school het schrijven van project proposals. 1+1= juist, 3. Ik heb dus, naast de storytelling, ineens een ander groot project liggen, waar ik echt onwijs enthousiast voor ben, en zin heb om me in in te lezen, en te gaan starten!
Dinsdag was ik dus ziek. Dat houdt in: weinig doen, 's avonds eten en slapen. Woensdag was ik nog ziek, maar toen kwam er ook koorts. Dat hield in: souvenirs shoppen (gewoon, omdat het kan, en omdat ik over een 5 weken alweer naar Nederland kom. Nee, dat is een grapje, maar Nicole en Janelle moesten wel alvast gaan shoppen, en wat is er nou leuker dan met z'n drieen winkelen.), uit eten (uit lunchen eigenlijk, in het RESTAURANT hier op de Missie. Bestaat dat? Ja, blijkbaar dus, en het is nog leuk en gezellig en goed ook!) en weer slapen. Ondertussen zijn we ook bezig met een bijbelstudie over het verstaan van God's woord, wat best wel heel erg cool is, met name omdat het gedaan word door een mevrouw op video (ja, video, tv, alles, bewegend beeld, best leuk!) en die mevrouw (Priscilla heet ze) is onwijs enthousiast. En goed voor mijn Engels.
Gisteren was ik het ziekst. Dat was echt het bedbankbedbankbed ritueel. Maar 's avonds vierden we Thanksgiving. Nu heb ik dat nog nooit gevierd, dus ik MOEST erbij zijn (aldus vriendin Abbigail, die 's avonds zei: maar je komt toch wel YTJA? (de enige meteen ook die mijn naam richting goed uitspreekt..)). En eerlijk is eerlijk, ik had het ook niet willen missen.
Thanksgiving is.. eten. En aldus een USinhabitant (welke weet ik niet meer): 'Ofcourse the food is good, what do you expect from the fattest people of the world?' Er was natuurlijk turkey voor een weeshuis, mashed potatoes (wat dus aardappelpuree blijkt te zijn; hey, dat hebben we in Holland ook, juist), salade, boontjes. Supersupersupergoed verzorgd en lekker. Wat heel erg vies is, is het volgende (en het ligt niet aan mij, ik vroeg Deborah vandaag, en zij vond het ook, maar ze is Canadees, dat kan helpen): mais met iets zoetigs erdoorheen, en zoeteaardappelpuree met een topcoat van marshmellows? Oh, en de pumpkinpie die Chris jr. me dwong te eten. ECHT niet grappig. Desert voor de rest bestond uit Jello (wat best leuk blijft), appelpie (maar die in NL is toch echt beter), en pecanpie (en die is hier toch echt wel meesterlijk en de best, zegt iemand die niet van taart of desert houdt). Verder is Thanksgiving God danken voor alles wat hij ons op aarde geeft, en aldus iemand (weer iemand, ik was ziek, remember, dus dingen in tijd en orde plaatsen is dan lastig): 'actually, everyday should be Thanksgiving.'
Vandaag dan. Op een buikpijn na am I up and running again. Nicole moest dingen afmaken hier, en Janelle ging vandaag op bezoek bij het weeshuis waar ze haar vorige keren in Haiti heeft gewerkt: GLA (God's Little Angels). Of ik mee wilde. Is dat een retorische vraag?
Om acht uur werden we opgehaald door Holly, haar man en kindjes (vraag me niet meer, maar ze wonen near Fort Jacques). Na een heftig gesprek met een van onze vrienden straatverkoper (of hij ook op Jude Celestin ging stemmen: DE bad guy van de verkiezingen, die 't waarschijnlijk wel gaat winnen, want hij heeft geld. En 8 vrouwen. Vriend S. vond mijn grapje niet zo leuk, of hij op Celestin ging stemmen. Wie dacht ik wel dat hij was?) gingen we down to Petionville, naar het mainhouse van GLA.
Het mainhouse is het huis waar de allerkleinste cutiepiekindjes wonen. Van prematuur tot twee jaar zegmaar. We zijn hier basically de hele dag gebleven. Wat doe je op zo'n dag? Aandacht geven aan de kinderen. Er zijn ongeveer 40 kinderen daar, die allemaal wachten om geadopteerd te worden. Voor kinderen is het belangrijk om gewoon aandacht te krijgen, te spelen, te knuffelen en er gewoon te zijn. Wat Janelle en ik de hele dag gedaan hebben is dus kindjes ophalen, spelen, ons onder laten kwijlen, luiers verschonen, knuffelen, kots opruimen en genieten. Vooral genieten. Heerlijk om even tijd met deze kinderen te kunnen spenderen, en ze even de aandacht te geven die ze allemaal verdienen.
'I need to take a shower, I smell like babyvomit.'
'Hmm, you're right. I don't smell great either.'
woensdag 24 november 2010
zondag 21 november 2010
Mc Chicken in the church
Laat ik beginnen met een rectificatie (prachtig woord he, kan het eindelijk eens gebruiken). Mijn vrienden A. zijn aan het eind van de week best meegevallen, het zingen met ze 's avonds was leuk en aldus Kyrk was het toch een van de meest gemotiveerde groepen van afgelopen tijd. Ze hebben 2 huizen afgekregen, en dat is echt petje af, gezien het laatste huis, down the road. Bij deze dus mijn welgemeende excuses.
Gisteren, na het fiasco van mijn geliefde koorleden, die ik hier nog steeds niet heb, ben ik maar weer gaan slapen. Niet echt gaan slapen, maar boek lezen, niets doen slapen. Om elf uur kwam Greg (een vriend van Nicole en Janelle). Hij is een volunteer bij het weeshuis Winds of Hope, op tien minuten loopafstand hier vandaan. Of we een kijkje wilden nemen bij zijn werk? Natuurlijk! Bij de gate wachtte Gary (ook weer een vriend van.. yep), die wilde eigenlijk gewoon even praten, maar had geen keus meer en ging ook maar mee.
Net buiten de poorten van de missie begint eigenlijk al een markt. Laten ze daar nu goede, typisch Haitiaanse pate's verkopen. Voor de niet kennen: pate is een soort van deeg, gevuld met vlees en kool en kaas en wat ze maar bedenken, en dat wordt dan gefrituurd en aan je meegegeven. Lekkaaah! En het feit om eindelijk eens los te lopen op straat is toch ook wel prettig.
Het weeshuis Winds of Hope is dus op tien minuten afstand van ons verblijfplaats, en onderweg in gesprek met Greg kom ik erachter dat het een weeshuis is voor special need kids. Dit houdt dus in: kinderen met een lichamelijke dan wel geestelijke beperking. De kinderen zijn tussen de 0 en de 35 jaar oud. Hoezo ook zo oud? Mensen hier die met een beperking geboren worden, worden veelal verstoten door hun community of familie. Ze worden achtergelaten en verwaarloosd. Winds of Hope vangt deze kinderen op, en geeft ze een veilig thuis.
Het weeshuis heeft een fantastische locatie, en bestaat uit twee ruime, netjes verzorgde huizen. Meteen bij binnenkomst worden we door de eerste bewoners omhelsd en begroet, bij de hand genomen en meegenomen naar de rest van het weeshuis. Het is etenstijd, en dus mogen we helpen met het te eten en drinken geven van een aantal kinderen. Superleuk om te doen, en fantastisch om te zien hoe Winds of Hope deze kinderen een thuis en toekomst biedt. Een veilige plek waar ze worden opgevangen, verzorgd en kunnen leren.
Een aantal kinderen vallen mij persoonlijk op, zoals iedereen dat wel heeft. Zo is er BJ, Baby Jesus, die een aantal jaar geleden rond kerst is binnengebracht. Hij was op sterven na dood, en begint nu na elke maaltijd moord en brand te schreeuwen. Het vermoeden is dat hij zodanig getraumatiseerd is, dat zijn lichaam denkt dat elke maaltijd de laatste is.
Dan is er Belinda, een meisje van vier jaar oud, maar niet groter dan een gemiddelde pasgeboren baby in ons welvarende Nederland. Ze functioneert ook als een baby, en contact maken met haar is zeer moeilijk.
Tenslotte mijn 'best friend' bij deze in Haiti. Josephine. En vanaf het begin dat ik haar ontmoette en haar naam hoorde, zit het liedje 'Kom Josephine, in mijn vliegmachine' in mijn hoofd, terwijl ik het nummer ooit eens tegengekomen ben in een film, die ik zekerweten niet vaker dan 1x gezien heb. Het is vreemd hoe sommige dingen soms gaan. Josephine is een jaar of tien en zangeres, aldus zichzelf. Ze is vanaf haar middel verlamd, maar geestelijk prima in orde. Naast haar moedertaal Creools spreekt ze vloeiend Engels. Heerlijk dus om met haar te communiceren, te praten en lekker te knuffelen. Na een minuut of vijf besluit ze dat het mooi geweest is in haar 'weelchair', en dus tillen ik haar eruit en zet haar op mijn schoot. Nadat ze ook bij Nicole en Janelle heeft gezeten, wil ze weer naar mijn schoot toe en fluistert ze in mijn oor: 'You are my friend'. Ik ben opslag verliefd.
Unfortunately moeten we uiteindelijk weer naar huis, dus na een dikke knuffel en een kus zeggen we goodbye en tot snel, want we gaan zeker deze week nog een keer terug!
Vandaag is het zondag, en dus tijd om naar de kerk te gaan. Na een lange lijst van mededelingen (verkiezingen, cholera) en een lange dienst met veel onverstaanbaar Frans, veel waarschuwingen voor het feit dat elk mens zondig is en niet aan God's oordeel ontkomt, maar na veel leuke liedjes gaan we bijna weer naar huis. We moeten alleen op Chris en Kelli wachten, en dus gaan we over tot een fotoserie in de kerk, en luisteren we naar het koor wat aan het repeteren is.
Waar blijft die Mc. Chicken, denkt nou iedereen. Nou, er woont een slimme kip bij de kerk. Hij besloot dat het handiger en sneller was om door de kerk te lopen in plaats van eromheen. Dat is het eigenlijk. Anti-climax he? ;)
Gisteren, na het fiasco van mijn geliefde koorleden, die ik hier nog steeds niet heb, ben ik maar weer gaan slapen. Niet echt gaan slapen, maar boek lezen, niets doen slapen. Om elf uur kwam Greg (een vriend van Nicole en Janelle). Hij is een volunteer bij het weeshuis Winds of Hope, op tien minuten loopafstand hier vandaan. Of we een kijkje wilden nemen bij zijn werk? Natuurlijk! Bij de gate wachtte Gary (ook weer een vriend van.. yep), die wilde eigenlijk gewoon even praten, maar had geen keus meer en ging ook maar mee.
Net buiten de poorten van de missie begint eigenlijk al een markt. Laten ze daar nu goede, typisch Haitiaanse pate's verkopen. Voor de niet kennen: pate is een soort van deeg, gevuld met vlees en kool en kaas en wat ze maar bedenken, en dat wordt dan gefrituurd en aan je meegegeven. Lekkaaah! En het feit om eindelijk eens los te lopen op straat is toch ook wel prettig.
Het weeshuis Winds of Hope is dus op tien minuten afstand van ons verblijfplaats, en onderweg in gesprek met Greg kom ik erachter dat het een weeshuis is voor special need kids. Dit houdt dus in: kinderen met een lichamelijke dan wel geestelijke beperking. De kinderen zijn tussen de 0 en de 35 jaar oud. Hoezo ook zo oud? Mensen hier die met een beperking geboren worden, worden veelal verstoten door hun community of familie. Ze worden achtergelaten en verwaarloosd. Winds of Hope vangt deze kinderen op, en geeft ze een veilig thuis.
Het weeshuis heeft een fantastische locatie, en bestaat uit twee ruime, netjes verzorgde huizen. Meteen bij binnenkomst worden we door de eerste bewoners omhelsd en begroet, bij de hand genomen en meegenomen naar de rest van het weeshuis. Het is etenstijd, en dus mogen we helpen met het te eten en drinken geven van een aantal kinderen. Superleuk om te doen, en fantastisch om te zien hoe Winds of Hope deze kinderen een thuis en toekomst biedt. Een veilige plek waar ze worden opgevangen, verzorgd en kunnen leren.
Een aantal kinderen vallen mij persoonlijk op, zoals iedereen dat wel heeft. Zo is er BJ, Baby Jesus, die een aantal jaar geleden rond kerst is binnengebracht. Hij was op sterven na dood, en begint nu na elke maaltijd moord en brand te schreeuwen. Het vermoeden is dat hij zodanig getraumatiseerd is, dat zijn lichaam denkt dat elke maaltijd de laatste is.
Dan is er Belinda, een meisje van vier jaar oud, maar niet groter dan een gemiddelde pasgeboren baby in ons welvarende Nederland. Ze functioneert ook als een baby, en contact maken met haar is zeer moeilijk.
Tenslotte mijn 'best friend' bij deze in Haiti. Josephine. En vanaf het begin dat ik haar ontmoette en haar naam hoorde, zit het liedje 'Kom Josephine, in mijn vliegmachine' in mijn hoofd, terwijl ik het nummer ooit eens tegengekomen ben in een film, die ik zekerweten niet vaker dan 1x gezien heb. Het is vreemd hoe sommige dingen soms gaan. Josephine is een jaar of tien en zangeres, aldus zichzelf. Ze is vanaf haar middel verlamd, maar geestelijk prima in orde. Naast haar moedertaal Creools spreekt ze vloeiend Engels. Heerlijk dus om met haar te communiceren, te praten en lekker te knuffelen. Na een minuut of vijf besluit ze dat het mooi geweest is in haar 'weelchair', en dus tillen ik haar eruit en zet haar op mijn schoot. Nadat ze ook bij Nicole en Janelle heeft gezeten, wil ze weer naar mijn schoot toe en fluistert ze in mijn oor: 'You are my friend'. Ik ben opslag verliefd.
Unfortunately moeten we uiteindelijk weer naar huis, dus na een dikke knuffel en een kus zeggen we goodbye en tot snel, want we gaan zeker deze week nog een keer terug!
Vandaag is het zondag, en dus tijd om naar de kerk te gaan. Na een lange lijst van mededelingen (verkiezingen, cholera) en een lange dienst met veel onverstaanbaar Frans, veel waarschuwingen voor het feit dat elk mens zondig is en niet aan God's oordeel ontkomt, maar na veel leuke liedjes gaan we bijna weer naar huis. We moeten alleen op Chris en Kelli wachten, en dus gaan we over tot een fotoserie in de kerk, en luisteren we naar het koor wat aan het repeteren is.
Waar blijft die Mc. Chicken, denkt nou iedereen. Nou, er woont een slimme kip bij de kerk. Hij besloot dat het handiger en sneller was om door de kerk te lopen in plaats van eromheen. Dat is het eigenlijk. Anti-climax he? ;)
zaterdag 20 november 2010
Crazy flush
Wat ik vergat te vertellen, maar heel belangrijk is eigenlijk, zijn de toiletregels van Nicole. Dit houdt het volgende in: wanneer je gaat plassen, is er geen probleem. Doorspoelen, wc-papier in de prullemand naast de toilet en klaar. Doing 'poopie', aldus ms. Douglas, is een ander verhaal.
Wanneer je halverwege je boodschap bent, moet je doorspoelen. De crazy flush genaamd. Gewoon, omdat het kan. Daarnaast moet je na de tijd twee keer flushen, en sprayen met een of andere luchtverfrisser. Gewoon, omdat het kan.
Imagine dat ik dus met zulk soort regels moet leven he, maar dat dit soort verhalen eigenlijk leidraad zijn door mijn dag. Het niveau ligt hoog af en toe, heerlijk om zo te kunnen verdiepen.
Wanneer je halverwege je boodschap bent, moet je doorspoelen. De crazy flush genaamd. Gewoon, omdat het kan. Daarnaast moet je na de tijd twee keer flushen, en sprayen met een of andere luchtverfrisser. Gewoon, omdat het kan.
Imagine dat ik dus met zulk soort regels moet leven he, maar dat dit soort verhalen eigenlijk leidraad zijn door mijn dag. Het niveau ligt hoog af en toe, heerlijk om zo te kunnen verdiepen.
De krokodil is dood!
Gisterochtend rond deze tijd had ik net mijn interview voor het Friesch Dagblad afgerond. Een leuk interview, maar ik moet wel constateren dat (na het lezen zonet) er een aantal fouten instaan, die er niet in hadden moeten staan. Zo ben ik niet niet naar Zuid-Afrika gegaan omdat ik er al geweest was, maar puur omdat ik het gevoel had dat ik hier naar Haiti toe moest. Ik werk ook niet voor de organisatie WHM, maar BHM, wat ik duidelijk uitgelegd heb: BAPTIST Haiti Mission. Dat is de reden dat mensen dus hun interviews voor het plaatsen lezen, wat ook mijn bedoeling was geweest, maar helaas heb ik 'm nog niet op mijn mail zien verschijnen. Desalniettemin ben ik blij dat Haiti weer terug in het nieuws is, want hulp blijft nog steeds hard nodig.
Gisterochtend zijn Nicole en in richting het 'boysappartement' gegaan. Michael, de voorlopig laatst overgebleven jongen, is vertrokken, en dus moest de hele boel schoon. Nu had hij het echt supernetjes achtergelaten, maar er hing een LUCHT daarbinnen. Niet grappig. Gewapend met handschoenen, bleekmiddel en luchtverfrisser hebben we de boel zo goed en zo kwaad als kon schoongemaakt, en het is nu klaar voor het volgende mannelijke slachtoffer.
Nu heb ik verteld over de cholera'kliniek' die hier opgericht wordt (of het nou alleen in het Friesch Dagblad staat, of ook op de site, ik weet het niet meer). Het is in ieder geval mijn eerste verhaal geweest wat ik zelf uit mocht gaan werken. We zijn met twee mannen van de Franse NGO ALIMA gaan praten. Zij werken samen met ons ziekenhuis hier, en bieden preventie en verzorging aan cholerapatienten.
Daarnaast hebben we Dr. Pradip K. Bardhan ontmoet. Hij is een expert op het gebied van cholera, en werkt in Bangladesh al 25 jaar met patienten en doet onderzoek naar de ziekte. Voor het ziekenhuispersoneel, studenten en geinteresseerden heeft hij een lecture gegeven over cholera. Hoe voorkom je het, en hoe genees je het. Het blijkt uiteindelijk een ernstige vorm van diarree, die uitdroging tot gevolg heeft. De enige remedie is drinken, drinken, drinken. Of zo mooi in Engels: hydrating.
Gistermiddag was het dan tijd om even wat dingen uit te werken, met name dus dat verhaal. Halverwege de middag kwam Nicole met een ernstige mededeling: de krokodil is dood. Nu weet ik dat alles wat leeft dood kan gaan, maar kom op; een krokodil? Een van de guards had tegen N. gezegd: no, he's just sleeping under the water. Althans, dat hoopte hij. Maar het is zo dood als.. een krokodil.
Vrijdag pizzanight, en dat werd gevolgd door gamenight, waar we nog wat verhalen verzameld hebben en gewoon sociaal geweest zijn! En na mijn korte nacht moest ik vanochtend om zes uur alweer bij de koorrepetitie zijn. Toen er om zeven uur nog niemand was, ben ik maar weer naar bed gegaan. Haiti is leuk, Haitiaanse tijden zijn ook leuk, maar als ik 's ochtends om zes uur mijn bed uit moet en er is niemand, dan is dat minder grappig? Got it?
P.s. N. is er van overtuigd dat ze cholera heeft. En ze is er ook van overtuigd dat ik het ook ga krijgen. Heerlijk. Het motto is: gewoon in meegaan. Dramatisch gaan doen, zeggen dat je inderdaad cholera hebt, maar nog steeds goed aan het drinken bent. Zo snel dehydraten wij nou ook weer niet. ;)
Gisterochtend zijn Nicole en in richting het 'boysappartement' gegaan. Michael, de voorlopig laatst overgebleven jongen, is vertrokken, en dus moest de hele boel schoon. Nu had hij het echt supernetjes achtergelaten, maar er hing een LUCHT daarbinnen. Niet grappig. Gewapend met handschoenen, bleekmiddel en luchtverfrisser hebben we de boel zo goed en zo kwaad als kon schoongemaakt, en het is nu klaar voor het volgende mannelijke slachtoffer.
Nu heb ik verteld over de cholera'kliniek' die hier opgericht wordt (of het nou alleen in het Friesch Dagblad staat, of ook op de site, ik weet het niet meer). Het is in ieder geval mijn eerste verhaal geweest wat ik zelf uit mocht gaan werken. We zijn met twee mannen van de Franse NGO ALIMA gaan praten. Zij werken samen met ons ziekenhuis hier, en bieden preventie en verzorging aan cholerapatienten.
Daarnaast hebben we Dr. Pradip K. Bardhan ontmoet. Hij is een expert op het gebied van cholera, en werkt in Bangladesh al 25 jaar met patienten en doet onderzoek naar de ziekte. Voor het ziekenhuispersoneel, studenten en geinteresseerden heeft hij een lecture gegeven over cholera. Hoe voorkom je het, en hoe genees je het. Het blijkt uiteindelijk een ernstige vorm van diarree, die uitdroging tot gevolg heeft. De enige remedie is drinken, drinken, drinken. Of zo mooi in Engels: hydrating.
Gistermiddag was het dan tijd om even wat dingen uit te werken, met name dus dat verhaal. Halverwege de middag kwam Nicole met een ernstige mededeling: de krokodil is dood. Nu weet ik dat alles wat leeft dood kan gaan, maar kom op; een krokodil? Een van de guards had tegen N. gezegd: no, he's just sleeping under the water. Althans, dat hoopte hij. Maar het is zo dood als.. een krokodil.
Vrijdag pizzanight, en dat werd gevolgd door gamenight, waar we nog wat verhalen verzameld hebben en gewoon sociaal geweest zijn! En na mijn korte nacht moest ik vanochtend om zes uur alweer bij de koorrepetitie zijn. Toen er om zeven uur nog niemand was, ben ik maar weer naar bed gegaan. Haiti is leuk, Haitiaanse tijden zijn ook leuk, maar als ik 's ochtends om zes uur mijn bed uit moet en er is niemand, dan is dat minder grappig? Got it?
P.s. N. is er van overtuigd dat ze cholera heeft. En ze is er ook van overtuigd dat ik het ook ga krijgen. Heerlijk. Het motto is: gewoon in meegaan. Dramatisch gaan doen, zeggen dat je inderdaad cholera hebt, maar nog steeds goed aan het drinken bent. Zo snel dehydraten wij nou ook weer niet. ;)
donderdag 18 november 2010
Met zijn allen op 1 router
En toen was het alweer donderdag. De tijd gaat snel zonder internet en dus geen mogelijkheid om te bloggen. Beetje jammer ook voor jullie, excusez-moi, in het Frans. Maar ik ben weer online, sinds gisteravond (of vannacht, het is maar net vanuit wie je het wilt bekijken). Dit kan dus een lang verhaal worden, maar je/u mag halverwege besluiten; nee, dit is het toch niet voor mij. Dan is er links boven in het beeld een rood kruisje. Klik daarop, en het is meteen gebeurd.
Laat ik maar starten bij maandag dan, want de zondag is basically afgesloten met een Bijbelstudie en gezang, waar ik verder weinig over kan zeggen. Maandag dus, mijn eerste bouwdag. Ik ben met mijn vrienden ‘de Amerikanen’ naar de bouwplaats gegaan, in de oude bekende blauwe truck met driver Willie en tolk Fedner. Fedner’s eerste vraag was typisch Haitiaans: heb je kinderen? Ben je getrouwd? Heb je een vriend? Gaat dat nog uit? Met andere woorden: is er een kans dat wij gaan trouwen, jij mij naar Nederland gaat halen en ik daar dan een mooie toekomst op kan bouwen? Eens even zien… uuhm… nee!?
De bouwplaats dus. Met vrienden Amerikanen. Laat ik voorop stellen dat het anders is dan bij WS. We waren nog geen kwartier bezig of de eerste pauze werd ingelast. ‘cause this is the heavy stuff man. (Men had al wel 2 stenen naar boven gesjouwd, way to go man!) Ophoarre. Zo is het de hele dag gegaan. Vooral de grote, typisch Amerikaanse mannen were having a hard time. At the end of the day stond de enige vrouw op de bouwplaats (ik dus) het cement te maken en te scheppen, terwijl de A’s kreunend en steunend nog een steen bovenop de netgemetselde muur neerlegden en probeerden om (en deze zin is speciaal voor Simon en Michael) de voegen netjes vol te fluffen.
De grootste shock was nog wel de lunch. Waar ik heel netjes mijn stukjes brood met pindakaas en appelstroop had belegd, kwamen daar de echte lunchpakketten uit de meegebrachte ‘koeltas’. Cookies, een mengsel van pinda’s en m&m’s (echt, wie verzint het), chocolade, cheezedippers, sandwiches, marsen en niet te vergeten, het TE zoete Gatorade. Voor de mensen die het niet kennen: AA, maar dan 10x zo sterk. Het is echt verdrietig. Ik werd ook een beetje verdrietig. Ik heb zo’n idee dat dat niet gezond kan zijn.
Aan het eind van de dag (nadat menig Amerikaan al gevraagd had om iets weg te mogen geven aan de mensen daar, eten dus, en ik had gezegd: nee niet doen, wat Kyrk en Deborah eigenlijk ook al hadden gezegd) liepen daar ineens twee lieve Haitiaanse kiddo’s met Amerikaans eten. Toen een van de A. kinderen vroeg wie dat gedaan had, zei een volwassen man heel erg trots: JA, IK! Want ze hebben zo weinig, en ik heb zoveel. STOMSTOMSTOM. Je moet ze niet leren bedelen, je bouwt een huis voor ze, sukkel! Maargoed. Toen dacht A.kind: dat kan ik ook. Dus die deelde nog meer uit. Ik werd nog een beetje verdrietiger.
En dat was basically de maandag.
Dinsdag ging ik weer met ze naar de bouwplaats. Dit keer een andere, down the hill. Een walk naar beneden van 35 minuten. Steil, rotsachtig, glad, modderig, smal en gevaarlijk. Fantastisch uitzicht though, maar niet echt verantwoord. En de bouwmaterialen lagen boven, en moesten helemaal naar onder. Vrienden A. hadden het pad opgedeeld in drie delen, en zo zijn we de hele dag bezig geweest met het sjouwen van stenen en emmers zand naar de bouwplaats. Atrel was zwaar, maar dit was lichamelijk toch nog net iets minder leuk. Wel minder warm, maar mijn spieren hebben toch liever meer warm dan dit.
Lunch was weer hetzelfde, maar nu had een van vrienden A. turkeysalad gemaakt, dus dat moest natuurlijk worden uitgedeeld en opgegeten. Great. Daarna hadden ze perongelijk het brood in de ‘fireants’ gelegd, waardoor het hele brood onder de beestjes zat. Oh, dat hoefden ze niet meer. Laten we het aan de vrouw geven waarvoor we het huis bouwen, want die heeft niets, dus die beestjes maken niet uit! Waarop ik zei: zou jij brood met beestjes eten? Waarop hij zei: leef ik in zo’n huis.
Flabbergasted. Kan er niets aan doen. Ik zeg al niets meer. Een uur later, toen we weer naar boven ploegden om terug te gaan naar de missiepost werden er ook nog even kleren uitgedeeld, want er liep een naakt jongetje (het was wasdag, maar dat hebben we dan weer niet door). Slim, om de rijke A. uit te gaan hangen. Echt wat ontwikkelingswerkers doen.
Eenmaal terug hier ben ik met Deborah gaan praten, en ze was het gelukkig met me eens, dus die frustratie is voorbij. Ik ben alleen even klaar met het meegaan naar de bouwplaats met deze groep. Het is mooi geweest voor deze week. School, storytelling en dingen hier doen is even belangrijker!
Gisteren (woensdag dus) moest Nicole naar Port-au-Prince. Elke dag rijden er drivers naartoe om dingen op te halen, af te leveren en weet ik veel wat allemaal te doen. Dinsdag heeft Nicole de laatste aardbevingpatient uit het hospital hier teruggebracht naar zijn community. Sad story: hij dacht dat zijn vrouw overleden was in de aardbeving, maar ze blijkt pas afgelopen zondag te zijn gestorven, nadat ze gevallen was. Ze hebben elkaar dus net gemist. De man (Antoine) is rond de 80, heeft twee gebroken benen en loopt met een looprek. Zijn community wilde hem wel weer opnemen, maar het was wel nodig om even te gaan kijken of ze echt voor hem zorgen, en om hem een bed en dekens te brengen.
Rond acht uur ’s ochtends zijn we vertrokken en we waren rond half vijf weer terug. Een lange dag van Engels, Creools, wachten, winkelen, meer wachten, nog meer winkelen, wachten, langs het vliegveld, en daarna checking upon Antoine. Nu heb ik veel gezien met World Servants, althans, dat dacht ik. We zijn door Port-au-Prince gereden, maar toch echt door het betere deel. En we zijn niet uitgestapt. Gister wel.
Achter alle huizen die aan de straat staan, liggen hele communities verscholen. Je ziet aan de straat de gebouwen, al dan niet ingestort, maar daartussen liggen steegjes. Loop je zo’n steegje in, dan kom je in een geheel andere wereld terecht. De ‘slums’, de sloppenwijken, de krotten. Daar waar ook dingen ingestort zijn, maar hulp niet komt. De tentenkampen, maar dan degene die niet zichtbaar zijn en waar geen aandacht aan besteed wordt. Het is moeilijk om uit te leggen hoe dat voelt, of ruikt of eruitziet. Je stapt zo’n community binnen en iedereen kijkt je aan. Je houdt je tas goed vast, en kijkt of de driver voor je loopt en de bijrijder achter je, want erg veilig voelt het niet. Iedereen kijkt alsof ze iets van je willen. Dat willen ze ook, maar gaan ze niet krijgen, dat beseffen ze ook. Op de grond liggen eenden, kippen, kuikentjes, katten. Allemaal verwaarloosd. Kinderen lopen naakt rond, met enorm dikke buikjes. Afrika heeft zulke kinderen, maar Haiti zeker ook.
De huizen zijn ingestort, de tenten zijn opgezet, maar tenten… ook alleen maar de binnentent. Als het regent word je nat. Als de zon schijnt, kook je weg in je tent. Je hebt niets, je kunt niets. The other side of humanitarian aid. The real World. Wat we met World Servants zien blijkt slechts een glimp, en dat is maar goed ook. Het is goed en leerzaam om er te zijn geweest, maar ook ontzettend zwaar. En je dan te moeten uitdrukken in het Engels maakt het ook niet gemakkelijker. Maar we’ll get there. Het is goed om er te zijn geweest, en het doet me wel inzien dat het meer is dan alleen wat je ziet. Dat er achter elke persoon een enorm verhaal kan zitten.
Vandaag is de dag om alles eens op rij te zetten, jullie bij deze te informeren, en te kijken wat de plannen zijn voor de komende weken. De eerste week zit erop, nog zo’n zes weken te gaan.
Ps. Het feit internet is hier een raar ding. Met z’n allen op 1 router betekent ’s ochtends om 6 uur opstaan om te kunnen bellen, of te kunnen skypen, want daarna vertraag je het dagelijkse werk en word je eraf gegooid. Dan moet je weer naar mr. Chris om te vertellen dat je internet stuk is, en of hij het dan wil fixen. Wat dan weer dagenlang duurt. Zes uur opstaan dus. Dat is het slimst!
Ps. Het feit internet is hier een raar ding. Met z’n allen op 1 router betekent ’s ochtends om 6 uur opstaan om te kunnen bellen, of te kunnen skypen, want daarna vertraag je het dagelijkse werk en word je eraf gegooid. Dan moet je weer naar mr. Chris om te vertellen dat je internet stuk is, en of hij het dan wil fixen. Wat dan weer dagenlang duurt. Zes uur opstaan dus. Dat is het slimst!
zondag 14 november 2010
Sundaymorning
Het is weekend hier, en dat is wel duidelijk te merken. Iedereen werkt wanneer hij/zij daar zin in heeft, of doet gewoon lekker niets, want het is tenslotte weekend. Knap lastig dus om vanuit je jetlag in een ritme te komen; 't is maar goed dat het morgen geen weekend meer is dus!
Vanochtend ben ik met de Liebs (de familie Lieb dus) naar de kerk geweest in Petionville. Een halfuurtje rijden vanaf hier, maar de liedteksten staan op beamer (het is dat onze kerk ze nu al heeft, anders had ik toch even een foto moeten sturen :P) en er wordt een samenvatting in het Engels gegeven van de dienst. De rest is Creools en Frans, en ik gok dat ik al met al zo'n 1% van de dienst verstaan heb. Woorden als ecole, enfants, manger, eglise etc. gingen erg goed, maar alles wat daar tussen zat was voor mij niet te volgen.
De tocht naar de kerk is ook nog wel lachen op zich. Je hebt de familie Liebs (papamama5kindjeseneennichtje), Johnny, en ik dus vandaag, en meestal gaat Nicole ook nog mee. En dan is er 1 auto. Dat resulteert in proppen op de achterbank, maar het kan allemaal hier, zoals zoveel hier allemaal gewoon kan. Inhalen in bochten enzo. Maargoed!
De kerk was leuk! Ik heb natuurlijk wel meerdere kerkdiensten meegemaakt, en dan vooral hier op de missie, maar daarbij viel ik toch veelal in slaap, omdat er gewoon niets van te volgen was. Maar dit was leuk. Leuke liedjes, ergens toch nog een beetje te volgen. Volgende week maar weer dus!
Na de kerk zijn we naar wat volgens mr. Chris de beste supermarkt van Haiti is geweest. De Giant in Petionville. Ze hebben er zelfs een lift! Johnny (een Haitiaan) vertelde dat hij (toen hij voor het eerst in de lift stapte) toch licht flipte, omdat er natuurlijk eigenlijk geen liften zijn hier in Haiti, en men dat dus niet kent! De Giant zelf was inderdaad heel erg leuk, en de moeite waard om volgende keer even geld mee te nemen. En een fototoestel. Maar waarschijnlijk zeggen jullie: oh, nouja, het lijkt de AH wel, maar dan iets Amerikaanser. Klopt. Maar voor Haiti is dit vet joh! Gaaf! Cool! Nieuw! Groot! Bedenk het maar!
En nu weer thuis. Het is koud vandaag hier. Ik zal me eens in gaan lezen in Thanksgiving, want er werd een Turkey gekocht voor Thanksgiving (volgende week geloof ik?) en het staat zo stom als je dan iets gaat vieren waarvan je eigenlijk niet weet wat je viert he!?
Ps. As we speak ligt naast mij de huiskat van Nicole en mij te slapen. Zijn naam is Goofy, komt hier eten en slapen, ook 's nachts, maar wil er dan stipt 12.30 uur weer uit. Ik dacht de eerste dag dat het een goede grap van Nicole was, maar toen ik 's nachts wakker werd van vervelend gemiauw en op de klok keek was het... precies. 12.30 uur. Raar beest.
Ps.2 Hij haalt het trouwens niet bij de twee babypoesjes die zo'n 100m verderop wonen in een hokje! Maar ik mocht ze niet meenemen van Steinar, omdat ik dan waarschijnlijk Amerika niet in en uit kom. Helaas.
Vanochtend ben ik met de Liebs (de familie Lieb dus) naar de kerk geweest in Petionville. Een halfuurtje rijden vanaf hier, maar de liedteksten staan op beamer (het is dat onze kerk ze nu al heeft, anders had ik toch even een foto moeten sturen :P) en er wordt een samenvatting in het Engels gegeven van de dienst. De rest is Creools en Frans, en ik gok dat ik al met al zo'n 1% van de dienst verstaan heb. Woorden als ecole, enfants, manger, eglise etc. gingen erg goed, maar alles wat daar tussen zat was voor mij niet te volgen.
De tocht naar de kerk is ook nog wel lachen op zich. Je hebt de familie Liebs (papamama5kindjeseneennichtje), Johnny, en ik dus vandaag, en meestal gaat Nicole ook nog mee. En dan is er 1 auto. Dat resulteert in proppen op de achterbank, maar het kan allemaal hier, zoals zoveel hier allemaal gewoon kan. Inhalen in bochten enzo. Maargoed!
De kerk was leuk! Ik heb natuurlijk wel meerdere kerkdiensten meegemaakt, en dan vooral hier op de missie, maar daarbij viel ik toch veelal in slaap, omdat er gewoon niets van te volgen was. Maar dit was leuk. Leuke liedjes, ergens toch nog een beetje te volgen. Volgende week maar weer dus!
Na de kerk zijn we naar wat volgens mr. Chris de beste supermarkt van Haiti is geweest. De Giant in Petionville. Ze hebben er zelfs een lift! Johnny (een Haitiaan) vertelde dat hij (toen hij voor het eerst in de lift stapte) toch licht flipte, omdat er natuurlijk eigenlijk geen liften zijn hier in Haiti, en men dat dus niet kent! De Giant zelf was inderdaad heel erg leuk, en de moeite waard om volgende keer even geld mee te nemen. En een fototoestel. Maar waarschijnlijk zeggen jullie: oh, nouja, het lijkt de AH wel, maar dan iets Amerikaanser. Klopt. Maar voor Haiti is dit vet joh! Gaaf! Cool! Nieuw! Groot! Bedenk het maar!
En nu weer thuis. Het is koud vandaag hier. Ik zal me eens in gaan lezen in Thanksgiving, want er werd een Turkey gekocht voor Thanksgiving (volgende week geloof ik?) en het staat zo stom als je dan iets gaat vieren waarvan je eigenlijk niet weet wat je viert he!?
Ps. As we speak ligt naast mij de huiskat van Nicole en mij te slapen. Zijn naam is Goofy, komt hier eten en slapen, ook 's nachts, maar wil er dan stipt 12.30 uur weer uit. Ik dacht de eerste dag dat het een goede grap van Nicole was, maar toen ik 's nachts wakker werd van vervelend gemiauw en op de klok keek was het... precies. 12.30 uur. Raar beest.
Ps.2 Hij haalt het trouwens niet bij de twee babypoesjes die zo'n 100m verderop wonen in een hokje! Maar ik mocht ze niet meenemen van Steinar, omdat ik dan waarschijnlijk Amerika niet in en uit kom. Helaas.
zaterdag 13 november 2010
@ the Mission!
Vanuit het warme (aldus mij) of koude (aldus de rest hier) Haiti een nieuwe blog. Gistermiddag ben ik na een bewogen reis aangekomen op de missiepost van BHM.
Mijn wekker ging, door mijn eigen jetlag/foutje in het tijdsverschil om 4 uur lokale tijd ’s nachts in New York. Dat gaf me drie uur de tijd om te douchen en te ontbijten, waar ik uiteindelijk maar een halfuur mee bezig ben geweest. Met de zeven uur pendelbus richting het vliegveld, waar ik ook ruim op tijd was om de vlucht naar Haiti te pakken.
Het instappen in het vliegveld ging volgens mijn vluchtbuurman ‘de Amerikaan’ op zijn Haitiaans. Kan ik hem geen ongelijk in geven. Iedereen, en dan bedoel ik ook letterlijk iedereen, stond in het gangpad rustig zijn spullen uit te laden, wat er voor zorgde dat niemand, en dan bedoel ik ook letterlijk niemand, door kon lopen naar zijn plaats. Dat ging gepaard met veel geschreeuw, en mondde volgens ‘de Amerikaan’ (die Creools sprak) toch bijna uit tot klappen.
De aankomst op het vliegveld in Port-au-Prince was al niet veel beter. Bij de bagageband vond menig Haitiaan het nodig de hele weg te blokkeren waar mensen langs moesten, op het moment dat ze hun koffers te pakken hadden. (Wat ook weer niet gemakkelijk is op een vliegveld als dat van P-au-P, kan ik u vertellen. Ik heb toch een uur moeten wachten, voordat ik beide tassen had) Vervolgens naar buiten, naar het ‘busstation’, om te kijken waar Holgen was. Holgen is de tolk die bij ons was met WS-projecten, en dus een bekende voor mij. En ik was ook zeer blij dat hij mij op kwam halen.
Als hij er tenminste geweest was. De loop naar het busstation was al een belevenis op zich. Haitianen die mee willen lopen, je tas willen tillen (en na tien keer nee zeggen toch meelopen en dan nog geld verwachten; ik dacht het niet), mensen die je een taxi aanbieden, en zeggen dat je lift toch niet komt, omdat dat zo gaat hier in Haiti, maar dat zij jou dan wel weg willen brengen. Jaja! Twintig minuten later was daar dan Holgen. Ik geloof dat ik nog nooit zo opgelucht ben een bekende te zien. Holgen heeft me na een gezellige rit veilig afgeleverd op de missiepost.
Hier zat Nicole (mijn roommate) al op mij te wachten! Ik deel het appartement met haar en we hebben meteen maar even goed kennisgemaakt. (En ze kan goed praten, dat kan ik niet ontkennen)
Vrijdagavond is pizza-avond, dat zat me alweer mee, en daarna was het slaapavond, want een reis van twee dagen voel je toch wel!
Vanochtend heb ik met Nicole, Naomi en Rebekkah Deborah geholpen met alles hier klaarmaken voor de groep Amerikanen die binnen nu en een uur aankomt. Als het goed is geven we ze zo nog een rondleiding, en dan is het ook al bijna weer bedtijd. Nouja, voor mijn gevoel nu ook al, want dat Engels is toch wel even schakelen, en nieuwe mensen leren kennen en acclimatiseren kost ook de nodige energie. Maar het is tof hier, en het is goed om terug te zijn!
donderdag 11 november 2010
NY beebie!
Vanuit een warm (ja, serieus, toch een graadje of 15) New York een hele goede avond toegewenst. Voor jullie is het alweer ochtend, maar ik ga zo (om elf uur) toch nog even kijken of ik een zes uurtjes slaap kan pakken. Vandaag zat alles wat tegen kon zitten tegen. Een vertraging van de eerste vlucht van 2,5 uur, rennen naar de tweede vlucht, daar je stoel delen met een man die inderdaad genoot van zijn hele stoel (en van een stuk van de mijne; hij was overigens wel echt heel aardig, bleek het laatste uur, maar dat terzijde), de hele klaagmuur IN je vliegtuig, en tenslotte erachterkomen dat je je bagage toch mee moet naar het hotel, wat toch weer zo'n 10 minuten lopen is naar de hotelbus, en dat die lieve mannen van American Airlines ook nog eens je tas stukgemaakt hebben, wat toch weer een stuk minder lekker sleept.
Desalniettemin lig ik in een zeer luxieuze hotelkamer, in een van de achterbuurten van NY waarschijnlijk, maar het bed is heerlijk en hier is WEL een bad! ;) Maarja, daar heb je weer geen tijd voor, als je er alleen maar bent om te slapen. Dat ga ik nu overigens eerst ook doen, want ik heb over een uur of 11 weer een vlucht te catchen, en daar ga ik toch echt wel voor! Keep you posted!
Desalniettemin lig ik in een zeer luxieuze hotelkamer, in een van de achterbuurten van NY waarschijnlijk, maar het bed is heerlijk en hier is WEL een bad! ;) Maarja, daar heb je weer geen tijd voor, als je er alleen maar bent om te slapen. Dat ga ik nu overigens eerst ook doen, want ik heb over een uur of 11 weer een vlucht te catchen, en daar ga ik toch echt wel voor! Keep you posted!
Abonneren op:
Posts (Atom)