'I smell like babyvomit'

Het is toch alweer een tijdje terug sinds mijn laatste blog, en eigenlijk is daar 1 reden voor: ik heb bedacht dat het leuk zou zijn ziek te worden. Dat startte maandagnacht met niet slapen, en ging door tot gisteren, waarbij ik eigenlijk de hele dag van bed naar bank en terug ben verhuisd. En dat met Thanksgiving. Tot zover mijn fysieke gesteldheid, want natuurlijk is er meer gebeurd deze week.

Maandag ben ik met mijn goede gedrag aan mijn eerste schoolverslag begonnen, en liep daarvoor (in mijn Musical Helpt! Haiti shirt) naar de office van Chris, gewoonweg omdat hij de persoon is die alle ins en outs over BHM weet, en ik dat nodig bleek te hebben voor school. Voor de mensen die Chris niet kennen: hij houdt van praten, afdwalen, veel dingen vertellen, maar uiteindelijk niet ingaan op de vraag die je gesteld hebt.

De eerste vraag die ik in zijn office kreeg was dan ook: are you into musical? Ja, hoezo? Nou, toen kwam het hele plan op tafel. BHM blijkt namelijk twee jaar terug te zijn begonnen met een jongerentalentontwikkelplan, maar toen kwam er een orkaan, en toen ook nog eens een aardbeving, dus het plan is even op een laag pitje gezet. Maar alles is aanwezig, qua informatie, het enige wat nodig moet gebeuren is een project proposal schrijven.

Toeval?

In mijn 3e moduul van mijn 2e jaar Leisure Management heb ik voor Present Promotions onderzoek gedaan naar talentontwikkeling in Friesland. Nu is Haiti Friesland niet, maar het overgrote deel van het onderzoek was literatuuronderzoek naar 'talent' en 'sociale duurzaamheid', de twee aspecten die hier in Haiti ook nodig zijn. Daarnaast leer ik op school het schrijven van project proposals. 1+1= juist, 3. Ik heb dus, naast de storytelling, ineens een ander groot project liggen, waar ik echt onwijs enthousiast voor ben, en zin heb om me in in te lezen, en te gaan starten!

Dinsdag was ik dus ziek. Dat houdt in: weinig doen, 's avonds eten en slapen. Woensdag was ik nog ziek, maar toen kwam er ook koorts. Dat hield in: souvenirs shoppen (gewoon, omdat het kan, en omdat ik over een 5 weken alweer naar Nederland kom. Nee, dat is een grapje, maar Nicole en Janelle moesten wel alvast gaan shoppen, en wat is er nou leuker dan met z'n drieen winkelen.), uit eten (uit lunchen eigenlijk, in het RESTAURANT hier op de Missie. Bestaat dat? Ja, blijkbaar dus, en het is nog leuk en gezellig en goed ook!) en weer slapen. Ondertussen zijn we ook bezig met een bijbelstudie over het verstaan van God's woord, wat best wel heel erg cool is, met name omdat het gedaan word door een mevrouw op video (ja, video, tv, alles, bewegend beeld, best leuk!) en die mevrouw (Priscilla heet ze) is onwijs enthousiast. En goed voor mijn Engels.

Gisteren was ik het ziekst. Dat was echt het bedbankbedbankbed ritueel. Maar 's avonds vierden we Thanksgiving. Nu heb ik dat nog nooit gevierd, dus ik MOEST erbij zijn (aldus vriendin Abbigail, die 's avonds zei: maar je komt toch wel YTJA? (de enige meteen ook die mijn naam richting goed uitspreekt..)). En eerlijk is eerlijk, ik had het ook niet willen missen.

Thanksgiving is.. eten. En aldus een USinhabitant (welke weet ik niet meer): 'Ofcourse the food is good, what do you expect from the fattest people of the world?' Er was natuurlijk turkey voor een weeshuis, mashed potatoes (wat dus aardappelpuree blijkt te zijn; hey, dat hebben we in Holland ook, juist), salade, boontjes. Supersupersupergoed verzorgd en lekker. Wat heel erg vies is, is het volgende (en het ligt niet aan mij, ik vroeg Deborah vandaag, en zij vond het ook, maar ze is Canadees, dat kan helpen): mais met iets zoetigs erdoorheen, en zoeteaardappelpuree met een topcoat van marshmellows? Oh, en de pumpkinpie die Chris jr. me dwong te eten. ECHT niet grappig. Desert voor de rest bestond uit Jello (wat best leuk blijft), appelpie (maar die in NL is toch echt beter), en pecanpie (en die is hier toch echt wel meesterlijk en de best, zegt iemand die niet van taart of desert houdt). Verder is Thanksgiving God danken voor alles wat hij ons op aarde geeft, en aldus iemand (weer iemand, ik was ziek, remember, dus dingen in tijd en orde plaatsen is dan lastig): 'actually, everyday should be Thanksgiving.'

Vandaag dan. Op een buikpijn na am I up and running again. Nicole moest dingen afmaken hier, en Janelle ging vandaag op bezoek bij het weeshuis waar ze haar vorige keren in Haiti heeft gewerkt: GLA (God's Little Angels). Of ik mee wilde. Is dat een retorische vraag?

Om acht uur werden we opgehaald door Holly, haar man en kindjes (vraag me niet meer, maar ze wonen near Fort Jacques). Na een heftig gesprek met een van onze vrienden straatverkoper (of hij ook op Jude Celestin ging stemmen: DE bad guy van de verkiezingen, die 't waarschijnlijk wel gaat winnen, want hij heeft geld. En 8 vrouwen. Vriend S. vond mijn grapje niet zo leuk, of hij op Celestin ging stemmen. Wie dacht ik wel dat hij was?) gingen we down to Petionville, naar het mainhouse van GLA.

Het mainhouse is het huis waar de allerkleinste cutiepiekindjes wonen. Van prematuur tot twee jaar zegmaar. We zijn hier basically de hele dag gebleven. Wat doe je op zo'n dag? Aandacht geven aan de kinderen. Er zijn ongeveer 40 kinderen daar, die allemaal wachten om geadopteerd te worden. Voor kinderen is het belangrijk om gewoon aandacht te krijgen, te spelen, te knuffelen en er gewoon te zijn. Wat Janelle en ik de hele dag gedaan hebben is dus kindjes ophalen, spelen, ons onder laten kwijlen, luiers verschonen, knuffelen, kots opruimen en genieten. Vooral genieten. Heerlijk om even tijd met deze kinderen te kunnen spenderen, en ze even de aandacht te geven die ze allemaal verdienen.

'I need to take a shower, I smell like babyvomit.'
'Hmm, you're right. I don't smell great either.'