Mc Chicken in the church

Laat ik beginnen met een rectificatie (prachtig woord he, kan het eindelijk eens gebruiken). Mijn vrienden A. zijn aan het eind van de week best meegevallen, het zingen met ze 's avonds was leuk en aldus Kyrk was het toch een van de meest gemotiveerde groepen van afgelopen tijd. Ze hebben 2 huizen afgekregen, en dat is echt petje af, gezien het laatste huis, down the road. Bij deze dus mijn welgemeende excuses.

Gisteren, na het fiasco van mijn geliefde koorleden, die ik hier nog steeds niet heb, ben ik maar weer gaan slapen. Niet echt gaan slapen, maar boek lezen, niets doen slapen. Om elf uur kwam Greg (een vriend van Nicole en Janelle). Hij is een volunteer bij het weeshuis Winds of Hope, op tien minuten loopafstand hier vandaan. Of we een kijkje wilden nemen bij zijn werk? Natuurlijk! Bij de gate wachtte Gary (ook weer een vriend van.. yep), die wilde eigenlijk gewoon even praten, maar had geen keus meer en ging ook maar mee.

Net buiten de poorten van de missie begint eigenlijk al een markt. Laten ze daar nu goede, typisch Haitiaanse pate's verkopen. Voor de niet kennen: pate is een soort van deeg, gevuld met vlees en kool en kaas en wat ze maar bedenken, en dat wordt dan gefrituurd en aan je meegegeven. Lekkaaah! En het feit om eindelijk eens los te lopen op straat is toch ook wel prettig.

Het weeshuis Winds of Hope is dus op tien minuten afstand van ons verblijfplaats, en onderweg in gesprek met Greg kom ik erachter dat het een weeshuis is voor special need kids. Dit houdt dus in: kinderen met een lichamelijke dan wel geestelijke beperking. De kinderen zijn tussen de 0 en de 35 jaar oud. Hoezo ook zo oud? Mensen hier die met een beperking geboren worden, worden veelal verstoten door hun community of familie. Ze worden achtergelaten en verwaarloosd. Winds of Hope vangt deze kinderen op, en geeft ze een veilig thuis.

Het weeshuis heeft een fantastische locatie, en bestaat uit twee ruime, netjes verzorgde huizen. Meteen bij binnenkomst worden we door de eerste bewoners omhelsd en begroet, bij de hand genomen en meegenomen naar de rest van het weeshuis. Het is etenstijd, en dus mogen we helpen met het te eten en drinken geven van een aantal kinderen. Superleuk om te doen, en fantastisch om te zien hoe Winds of Hope deze kinderen een thuis en toekomst biedt. Een veilige plek waar ze worden opgevangen, verzorgd en kunnen leren.

Een aantal kinderen vallen mij persoonlijk op, zoals iedereen dat wel heeft. Zo is er BJ, Baby Jesus, die een aantal jaar geleden rond kerst is binnengebracht. Hij was op sterven na dood, en begint nu na elke maaltijd moord en brand te schreeuwen. Het vermoeden is dat hij zodanig getraumatiseerd is, dat zijn lichaam denkt dat elke maaltijd de laatste is.

Dan is er Belinda, een meisje van vier jaar oud, maar niet groter dan een gemiddelde pasgeboren baby in ons welvarende Nederland. Ze functioneert ook als een baby, en contact maken met haar is zeer moeilijk.

Tenslotte mijn 'best friend' bij deze in Haiti. Josephine. En vanaf het begin dat ik haar ontmoette en haar naam hoorde, zit het liedje 'Kom Josephine, in mijn vliegmachine' in mijn hoofd, terwijl ik het nummer ooit eens tegengekomen ben in een film, die ik zekerweten niet vaker dan 1x gezien heb. Het is vreemd hoe sommige dingen soms gaan. Josephine is een jaar of tien en zangeres, aldus zichzelf. Ze is vanaf haar middel verlamd, maar geestelijk prima in orde. Naast haar moedertaal Creools spreekt ze vloeiend Engels. Heerlijk dus om met haar te communiceren, te praten en lekker te knuffelen. Na een minuut of vijf besluit ze dat het mooi geweest is in haar 'weelchair', en dus tillen ik haar eruit en zet haar op mijn schoot. Nadat ze ook bij Nicole en Janelle heeft gezeten, wil ze weer naar mijn schoot toe en fluistert ze in mijn oor: 'You are my friend'. Ik ben opslag verliefd.

Unfortunately moeten we uiteindelijk weer naar huis, dus na een dikke knuffel en een kus zeggen we goodbye en tot snel, want we gaan zeker deze week nog een keer terug!

Vandaag is het zondag, en dus tijd om naar de kerk te gaan. Na een lange lijst van mededelingen (verkiezingen, cholera) en een lange dienst met veel onverstaanbaar Frans, veel waarschuwingen voor het feit dat elk mens zondig is en niet aan God's oordeel ontkomt, maar na veel leuke liedjes gaan we bijna weer naar huis. We moeten alleen op Chris en Kelli wachten, en dus gaan we over tot een fotoserie in de kerk, en luisteren we naar het koor wat aan het repeteren is.

Waar blijft die Mc. Chicken, denkt nou iedereen. Nou, er woont een slimme kip bij de kerk. Hij besloot dat het handiger en sneller was om door de kerk te lopen in plaats van eromheen. Dat is het eigenlijk. Anti-climax he? ;)