@ the Mission!

Vanuit het warme (aldus mij) of koude (aldus de rest hier) Haiti een nieuwe blog. Gistermiddag ben ik na een bewogen reis aangekomen op de missiepost van BHM.

Mijn wekker ging, door mijn eigen jetlag/foutje in het tijdsverschil om 4 uur lokale tijd ’s nachts in New York. Dat gaf me drie uur de tijd om te douchen en te ontbijten, waar ik uiteindelijk maar een halfuur mee bezig ben geweest. Met de zeven uur pendelbus richting het vliegveld, waar ik ook ruim op tijd was om de vlucht naar Haiti te pakken.

Het instappen in het vliegveld ging volgens mijn vluchtbuurman ‘de Amerikaan’  op zijn Haitiaans. Kan ik hem geen ongelijk in geven. Iedereen, en dan bedoel ik ook letterlijk iedereen, stond in het gangpad rustig zijn spullen uit te laden, wat er voor zorgde dat niemand, en dan bedoel ik ook letterlijk niemand, door kon lopen naar zijn plaats. Dat ging gepaard met veel geschreeuw, en mondde volgens ‘de Amerikaan’  (die Creools sprak) toch bijna uit tot klappen.

De aankomst op het vliegveld in Port-au-Prince was al niet veel beter. Bij de bagageband vond menig Haitiaan het nodig de hele weg te blokkeren waar mensen langs moesten, op het moment dat ze hun koffers te pakken hadden. (Wat ook weer niet gemakkelijk is op een vliegveld als dat van P-au-P, kan ik u vertellen. Ik heb toch een uur moeten wachten, voordat ik beide tassen had) Vervolgens naar buiten, naar het ‘busstation’, om te kijken waar Holgen was. Holgen is de tolk die bij ons was met WS-projecten, en dus een bekende voor mij. En ik was ook zeer blij dat hij mij op kwam halen.

Als hij er tenminste geweest was. De loop naar het busstation was al een belevenis op zich. Haitianen die mee willen lopen, je tas willen tillen (en na tien keer nee zeggen toch meelopen en dan nog geld verwachten; ik dacht het niet), mensen die je een taxi aanbieden, en zeggen dat je lift toch niet komt, omdat dat zo gaat hier in Haiti, maar dat zij jou dan wel weg willen brengen. Jaja! Twintig minuten later was daar dan Holgen. Ik geloof dat ik nog nooit zo opgelucht ben een bekende te zien. Holgen heeft me na een gezellige rit veilig afgeleverd op de missiepost.

Hier zat Nicole (mijn roommate) al op mij te wachten! Ik deel het appartement met haar en we hebben meteen maar even goed kennisgemaakt. (En ze kan goed praten, dat kan ik niet ontkennen)

Vrijdagavond is pizza-avond, dat zat me alweer mee, en daarna was het slaapavond, want een reis van twee dagen voel je toch wel!

Vanochtend heb ik met Nicole, Naomi en Rebekkah Deborah geholpen met alles hier klaarmaken voor de groep Amerikanen die binnen nu en een uur aankomt. Als het goed is geven we ze zo nog een rondleiding, en dan is het ook al bijna weer bedtijd. Nouja, voor mijn gevoel nu ook al, want dat Engels is toch wel even schakelen, en nieuwe mensen leren kennen en acclimatiseren kost ook de nodige energie. Maar het is tof hier, en het is goed om terug te zijn!