Verrassing!

En dan zijn je laatste dagen in Haiti ingegaan. Dinsdag en woensdag was het dan eindelijk zover: Kyrk en ik gingen 'out', verhalen halen. De eerste dag zijn we naar Grande Savane geweest, in de big red om vijf families te bezoeken. Rijden in de big red met Kyrk is een ervaring opzich, die je wel even laat beseffen dat je je leven heel leuk vind, en liever niet uit het bakje wil vallen het ravijn in. Kyrk kan nogal snel racen namelijk. En het ravijn is nogal diep. En als vrouw in rok in de achterbak is het toch wel zaak je heel goed vast te houden. En je rok vast te houden. Zodat niet heel Haiti je ondergoed ziet.

Nadat we in Grande Savane een aantal gezinnen hadden bezocht op onze 'out' (waarbij ik door achtergebleven virus ook een aantal keren letterlijk bijna 'out' ging, en de hele families weer met stoelen aan kwamen zetten, en met een dit keer iets vriendelijkere SJITTA!) zijn we langs een shortcut doorgereden naar Greffin, waar ik met World Servants afgelopen jaar een school heb gebouwd.

Het hek zat dicht, maar gelukkig snappen Haitianen niet zoveel van hekken en willen ze ook niet luisteren, dus Kyrk en Johnny hebben het hek eruit getild en we zijn naar binnen gegaan. Supergaaf om te zien hoe de school geworden is, en hoeveel progressie ze hebben gemaakt met de kerk. Hoewel het kruis boven de preekstoel een beetje verloren gegaan is in het dakwerk, en het doopvont meer een diepwaterbad bleek te zijn is het echt onwijs mooi geworden! En heerlijk om er weer eens even uit te zijn!

De woensdags zijn we 's ochtends vroeg 'even' naar Grande Source geweest (waarvan ik er van overtuigd was dat het Gran Suisse heette, maar ik vond het al zo raar, Groot Zwitserland in Haiti). Een tocht van een uur met de big red, en daarna nog een dik halfuur lopen om bij de mevrouw in kwestie te komen. Dit is het huis wat heit heeft gesponsord met het geld wat hij opgehaald heeft met de opening van zijn zaak. ONTZETTEND mooi uitzicht, niet te doen. Iedereen die nog niet verliefd was op Haiti na mijn verhalen, moet dat nu even worden. Het is.. onbeschrijflijk.

's Avonds was het laatste avondmaal. Gingerbreadhouses versierd met de Lieb's in hun huis. HUH. Dat denken jullie nu, dat weet ik. Laatste avondmaal? Dat is toch met Pasen. Klopt.

Maar eigenlijk ben ik (en Steinar) gewoon een grote klier. Al vanaf dag 1 in Haiti is mijn ticket omgeboekt naar net voor Kerst. Dat betekent dus dat ik donderdagochtend om zeven uur richting het vliegveld in Haiti ben gegaan, na afscheid te hebben genomen van de hele missiefamilie. Dat ik in Haiti genakt ben door vrienden douane, die (omdat ik geen geld had te betalen) mij mooi een kwartier langer hebben laten wachten. Dat ik op Miami airport de exacte kopie van barbie en ken heb gezien, en daar toch volledig intens gefoullieerd ben door een mevrouw waarvan ik niet geheel zeker ben of ze wel op het andere geslacht valt. Dat ik in het vliegtuig op de lange vlucht zo onder invloed was van de 'slaapverwekkende middelen' van Nicole, dat ik de hele turbulentie wel heb meegemaakt, maar mezelf niet in staat achtte mijn gordel vast te maken. Dat ik op Madrid airport de grootste cultuurshok meegemaakt heb; mensen praten Nederlands, en dat ik het invalidetoilet een halfuur gekaapt heb om me om te kleden en mijn haar te wassen. En dat ik vrijdagmiddag, om drie uur exact, opgehaald werd van Schiphol door Steinar. Die het ook meteen als enige wist.

En dat betekent dat ik weer in Nederland ben, gisteren mijn ouders heb verrast en nu mijn jetlag aan het verwerken ben en alle ervaringen van afgelopen tijd op een rijtje aan het zetten ben. Dat ik vandaag alweer op schaatsen heb gestaan voor een tocht van een kilometer of tien, terwijl ik drie dagen terug nog met een hike door de bergen bezig was. Maar het is goed om weer terug te zijn. Het was fantastisch, en het was echt ontzettend top. En het is goed zo. Mesi anpil, pou tout moun a Haiti, en ik kom zeker weer eens terug!

Missie op de missie!

Er gebeuren al, sinds de tijd van Nicole, een aantal vreemde dingen hier in ons appartement. Nicole is al een aantal keren geld kwijt geweest, en was ervan overtuigd dat iemand de sleutel van ons appartement heeft. Daarna werd mijn mobiel gestolen (of door het raam, of vanuit mijn kamer, dat weten we niet) en nu een week terug kwam ik erachter dat ook de 70 euro die ik bij me had weg is. Nu ben ik chaoot ten top, dus heb ik eerst een week lang aan mezelf getwijfeld, maar nadat ik gister ALLES overhoop gehaald heb, en het niet gevonden heb, durf ik met enige zekerheid te zeggen dat het weg is.

Daarnaast stonden in ms. Darlene's appartement ook dingen op plaatsen waar ze niet horen, en werd er in haar tasjes gerommeld. Hoog tijd voor een geheime missie op de missie.

Chris heeft zaterdag een camera in ms. Darlene's appartement geplaatst, en we zijn zondag (tijdens bijbelstudie) onze missie begonnen. Tijdens bijbelstudie is de hele 'missiefamily' in het huis van ms. Elsa, wat betekent; vrij spel voor inbrekers. HELAAS werd er niet ingebroken, hoewel we ook nog wat 'lokgeld' neer hadden gelegd in het appartement van ms. Darlene.

Ms. Darlene is vanochtend vertrokken naar de US voor vakantie, en bedacht Chris dat het nodig was de camera te verplaatsen naar mijn appartement. Dus nu staat er op de deurpost van mijn douchedeur een camera, gericht op de voordeur. De eis is wel dat mijn keukenlicht 24/7 aanblijft, wat weer gezorgd heeft voor een slapeloze nacht vannacht en het midden in de nacht afplakken van het raam waar licht doorheen schijnt naar mijn slaapkamer. Maar goed. Ook vannacht geen inbrekers. Nu ben ik de komende twee/drie dagen volledig weg, dus ik hoop dat er iemand bedenkt dat het leuk is een kijkje te nemen in mijn appartement, zodat we hem of haar 'op heterdaad' kunnen betrappen.

P.s. Het rondlopen in ondergoed door mijn huis is nu voltooid verleden tijd; Chris's watching you!

SWITCH!

Wanneer je van het ziekenhuis naar beneden loopt naar mijn appartement, kom je een bocht tegen. Daarna loop je weer rechtdoor, en aan het einde van rechtdoor ga je de trap af, sla je rechtsaf naar mijn appartement. De security zit boven aan die trap, en beschermt de missie. Nu zijn de bewakers naar Deborah gegaan met het volgende ontzettend geniale plan.

Madame Kyrk (want ze is de vrouw van Kyrk), we hebben het volgende bedacht, en het is echt.. ontzettend geniaal! We hebben een van onze stoelen verplaatst naar de bocht. Dus daar zit nu iemand! En bij de trap zit ook nog iemand! En nu kunnen we alles zien! De hele missie! Wie op de missie komt! Wie van de missie af gaat! Alles! En Madame Kyrk, weet u wat het allerbeste is!? Om het halfuur, dan SWITCHEN we! Cool he!

Deborah: ze waren zo ontzettend trots, dat ze dit helemaal zelf bedacht hadden. Het mooiste is nog wel dat wij ze een jaar terug gezegd hebben dat ze het zo aan moesten pakken, maar toen niet wilden luisteren...

Ziekenhuis deel 2

En dan is je energie op, dus komt deel twee een dag later. Gister om twaalf uur was ik weer welkom in het labaratiorum. Ik ben heel netjes gaan SJITTA, en wachten tot er iemand bij me kwam. Na een aantal minuten kijkt de creools sprekende prikkende mevrouw om het hoekje, begint te lachen, rent naar achteren en roept: BLANCO! Goed, 'de blanke' is weer aanwezig. Gelukkig snapt de engels sprekende (niet prikkende) mevrouw dat zij dan degene is die mij te woord gaat staan, en ze komt met mijn formulier aanzetten.

Ook lachend gaat ze naast me zitten, wijzend naar mijn naam, en fluisterend Ytsjah, Ytsjah. Ja, dat klopt. Ytsjah. Ze kan er ook geen genoeg van krijgen. Maar stiekem ben ik nieuwsgieriger naar mijn uitslagen, en dus vraag ik haar hoe groot mijn probleem is. 'You don't have problem, no problem, only small infection.' Kijk, daar kan ik wat mee. Small infection is nothing big, dus dat is te doen. Papiertje mee, en naar dr. Bernard.

Eenmaal aangekomen bij dr. Bernard begrijp ik weer niets van het Haitiaanse wachtsysteem. In Nederland ga je zitten, wachten tot dokter bij je komt. Hier ga ik zitten, en gaat de rest (die nota bene na mij komt) gewoon bij dr. Bernard naar binnen om te vertellen wat er mis is. Na een kwartier komt de mevrouw die toch echt ontzettend veel na mij kwam naar buiten, en maakt me heel erg duidelijk dat ik naar binnen kan gaan.

Ik stap de kamer van dr. Bernard binnen, en sta net op het punt om mijn verhaal te beginnen, wanneer ik voel dat er meerdere mensen zijn die mij aankijken. Er staan zo'n zeven assistentes naar mij te kijken, en te lachen, want ik blijf blank, en grappig natuurlijk. Ook dr. Bernard kan het niet laten om alle assistentes even naar mijn naam te laten kijken, en te hopen dat er ten minste een tussen zit die het uit kan spreken.

Helaas.

'Dr. Bernard, do I have big problem?' 'No, miss, you are perfect.' Ja, dat ik perfect ben, heb ik vandaag net iets te vaak gehoord. Maar waarom voel ik me dan zo brak als een putje, als ik dan perfect blijk te zijn? Wat blijkt: bloedwaarden; perfect, bloeddruk; perfect, hart; perfect, maar mijn pipi.. een infectie. Het is gelukkig maar een lichte infectie, en ik gok dat het eentje is in mijn maag en darmen (want dat staat op de medicijnen die ik heb gekregen). Er wordt weer een nieuw briefje voor me geschreven en ik mag gaan, maar moet wel vrijdagochtend terugkomen. Hoelaat? 'Oh, just when you have time and feel like coming.' Doen ze niet in Nederland he.

Heel stoer, met mijn nieuwe briefje loop ik dan naar de apotheek. De mevrouw snapt dat ik blank ben, en schrijft $120,- op mijn briefje. Het gaat me weer geld kosten dus. Helaas is Pastor Baker net te lunchen, dus mag ik een uurtje gaan wachten op geld, en nadat ik het geld gekregen heb zijn de mevrouwen van de apotheek te lunchen. Heerlijk, Haiti.

Uiteindelijk, na een ontzettend lange lange lange lange ziekenhuisdag plof ik op mijn bed neer met vitamine C bruistabletten (die ik eigenlijk zelf ook wel had?) en Ciprolet, een of andere ontstekingsremmer met gelukkig een Engelse bijsluiter. En een ervaring rijker, want stiekem heb ik toch wel ontzettend moeten lachen om dit hele ritueel.

Vandaag gaat het dan ook meteen een stuk beter. Nog niet 100%, maar mijn lichaam functioneert weer. En: BLUE SKIES! Voor het eerst sinds vijf dagen hebben we een blauwe lucht en zon zon zon zon! Wat wil een mens nog meer? Want verliefd zijn is 1 ding, maar met je hoofd in de wolken lopen is toch net iets minder.

Ziekenhuis deel 1

Of ik hier nog wel iets kan doen met die rellen? Dat is de eerste vraag die ik even moet beantwoorden. Jazeker. Ik ben bezig met een proposal voor Chris, en dat houdt toch heel veel lezen en typen in. Dus dat kan lekker op de missie zelf, en daar hoef ik niet voor de straat op. Daarnaast hebben 'ze' besloten rust te houden tot morgen, dus vanaf morgen worden er weer rellen verwacht. Maar dat zeiden 'ze' maandag ook. Dus we gaan het meemaken, en gewoon rustig afwachten, en doorgaan.

Het zijn dus zeker de rellen niet die mijn werk stilgelegd hebben. Na een aantal ramdagen kreeg ik zaterdag koorts. Meer dan slapen en Lord of the Rings kijken zat er helaas niet in. Zondag na de kerk ging ik ook maar weer slapen tot bijbelstudie, en maandag heb ik ook praktisch de hele dag op bed gelegen. Toen maandagnacht kreeg ik buiten het 'koortsige griepgevoel' ontzettende maagpijn, wat niet heel erg gezellig is, kan ik u vertellen, en dus lag ik gister weer de hele dag op bed, en de maagpijn hield ook aan. Beetje jammer, om in Haiti (waar je dan maar 7 weken bent) 4 dagen op bed te liggen.

Vanochtend kwam dr. Bernard naar mijn appartement (hoevaak komt in NL de dokter nog bij je thuis) om mij even te checken. Bloeddruk: 120/80 (geen idee wat het zegt, maar hij zei: perfect). Your heart is very very slow, but I assume you practice sports. Slimme man. Alles was goed, geen cholera, want geen diarrhea and no vomiting. Heel fijn. Ik moest maar even naar zijn kantoor komen, want dan gingen we even bloedtesten doen en kreeg ik medicijnen.

Slik.

Bloedtesten in Haiti?

Goed, ik naar dr. Bernhard. Dokter schrijft een briefje, en zegt: ga maar naar het lab. Eenmaal bij het lab aangekomen zegt men: je moet betalen meiske, daar. En dan wijzen ze, en dan kun je weer gaan. Onderweg naar 'daar' kwam ik een man tegen, die zei: waar ga je geld vandaan halen dan? Je moet even naar Pastor Baker, die gaat dat dan eerst betalen en zet het op je rekening. Ik naar Pastor Baker, centjes halen, 70 haitiaanse dollar in totaal, en weer terug naar 'daar'. 'Daar' bedenkt men ineens dat het toch 80 haitiaanse dollar kost, want ik ben een nieuwe patient, en registreren kost ook geld. Dus weer terug naar Pastor Baker, voor 10 haitiaanse dollar, en weer naar 'daar'. Ik begon de ochtend zonder koorts, maar tegen de tijd dat ze mijn bloed gaan prikken zit er wel weer enige verhoging in.

'Daar' is alles geregeld, en dus mocht ik terug naar het lab. SJITTA, wat betekent: zittengaan en wachten. De alleraardigste mevrouw (die mij met handgebaren duidelijkmaakte dat ik van mijn hand een vuist moest maken en de boel aan moest spannen terwijl zij  met een uit de kluiten gewassen postelastiek mijn spier afbond) tapt maarliefst 1 buisje bloed af. Daarna krijg ik een bekertje. Leuk! Wat ga ik daarmee doen? 'Oh, you go do pipi.' 'Oh, ik dacht het niet' 'Ohjawel' 'En waar dan?' 'Daar!' (weer een andere daar hoor, voor de duidelijkheid. Een daar met 4 'toiletten'.

Goed, als de zuster zegt dat je 'pipi' moet gaan doen, dan doe je pipi. Dus ik loop de straat over (langs zo'n 40 Haitianen die ook wachten) en ga de toiletten binnen. Voor de kenner: Het komt aardig in de richting van Gonaives. Toilet 1 zat dicht, toilet 2 dreef een vaste substantie, toilet 3 dreef een 'ietsmindervaste' substantie en toilet 4 was zeiknat van mensen die daar ook pipi hadden gedaan. Dat betekent dus staan, en hopen dat je volledig in je te kleine bekertje plast. Alles goed en wel, en gelukt, en ik dus weer de straat over, dit keer met een gevuld bekertje, en nagekeken door nog steeds dezelfde 40 haitianen.

Tot zover deel 1, want ik kreeg het volgende bericht mee: you wait, and come back at 12 o'clock. Than we have results for you.

Ik ben benieuwd.

Elections 2

Vandaag begon goed met regen. Regen maakt dat mensen niet buiten willen zijn, en dat het rellen en herrieschoppen dus minder is. Maar toen de regen eenmaal gestopt was, begon het rellen weer.

Net buiten de missie zijn nu de wegen ook geblokkeerd. De weg naar beneden (naar Petionville) is onbegaanbaar, en de weg naar boven (naar Kenskoff) is ook geblokkeerd. Mensen steken autobanden in brand, gooien stenen op de weg en zagen bomen om die ook op de weg terecht moeten komen. (Voor een aantal foto's van dat wat net buiten de missie gebeurt: http://ourlifeinhaiti.blogspot.com/, de blog van de familie Baker)

Alle vluchten voor de komende dagen zijn gecancelled, omdat de weg naar het vliegveld of onbegaanbaar is, of niet veilig is. Ook de weg naar de DR is geblokkeerd. Hier op de missie is nog steeds alles veilig en goed, hoewel dat natuurlijk betrekkelijk is. Het werk ligt praktisch stil, we kunnen geen kant op, maar we zijn wel veilig. We hopen en bidden alleen wel heel hard dat dit niet te lang gaat duren, en dat de rust in het land weer terugkeert.

Elections

Even een kleine update, omdat de media ook nogal veel te vertellen hebben. Gisteravond is de uitslag van de verkiezingen hier bekend gemaakt. Waarom niet overdag? Omdat men (terecht) nogal wat rellen verwachtte.

De uitslag was dat mevrouw Manigat het hoogst aantal stemmen tot nu toe had. Tweede plaats was voor 'bad guy' Jude Celestin en de derde plaats (en dus niet meer in de running) voor de ontzettend populaire Sweet Mickey. Celestin heeft in zijn campagne hulp gehad van de huidige president Preval, en men beschuldigt hem van corruptie. Het zou namelijk zo zijn (heb ik 'off the street') dat niemand Celestin wil, omdat hij puur voor het geld gaat. Menig stembiljet VOOR hem, zou al voor de verkiezingen in de stembus hebben gelegen.

Daarom zijn mensen momenteel kwaad. Sweet Mickey had nog in de running moeten zijn, en niet Celestin. Sweet Mickey was een gedoodverfde favoriet (en hij blijkt ook zeer actief te zijn geweest in de politiek de laatste jaren, en toch aardig wat in zijn macht te hebben), naast de zeer gewaardeerde en kundige (doch oude) mevrouw Manigat.

Vandaag stond dus in het teken van rellen en 'mobbing'. Overal om ons heen werden autobanden in de brand gestoken, en dan viel het hier 'up the hill' nog mee. In Port-au-Prince zijn regeringsgebouwen in brand gestoken en veel rellen geschopt. Onze drivers konden vandaag de weg niet op, omdat veel wegen versperd waren, en het niet erg veilig was. Daarnaast konden veel studenten van de mastersclasses die deze week op de missie gegeven worden vandaag niet komen, omdat er geen vervoer was.

Hier op de missie is alles goed. Wij hebben (buiten zwarte rookpluimen en de geur van verbrand rubber) geen last gehad van de rellen, en we zijn veilig hier. Hopelijk heb ik op deze manier wat harten gerustgesteld.

Excuses-moi

Het spijt me.
Ik verzaak.
En niet zo'n beetje ook.

Maar wanneer je in zo'n dagelijks ritme komt waarbij het leven het leven blijkt te zijn, dan gaan dingen je gewoon minder opvallen. Dan doe je nog steeds wel veel dingen, ren je van hot naar her, ben je met allerlei projecten bezig, maar dan wordt het 'gewoon' en dan wordt het dus ook minder snel iets om te vertellen. Maar ik zal eens een korte update doen, gewoon, omdat het kan.

Zondag was het Sinterklaas, dus reden genoeg om zaterdag schoenen te verzamelen. Dat wil dus zeggen dat de vensterbank van mijn keuken zaterdagavond mooi versierd was met schoenen, waar natuurlijk cadeautjes in moesten. Pietenmutsen, chocoladelollies en centjes, Holland in een schoen dus. De volgende dag de schoenen bij de kinderen afgeleverd, en heel snel weer weggegaan. 's Middags stonden ze voor mijn deur (want, naast de schoencadeautjes had ik bij Deborah al sinterklaasmaskers en stoomboten achtergelaten, zodat ze die konden knutselen). 'We want to do crafts, in your appartment.' a. lijkt me prima, deel b. iets minder. Ik ben en blijf niet netjes, niet gestructureerd, en het is (naar eigen zeggen) nogal een bende in mijn appartement. Ik doe mijn best, maargoed, je kunt niet overal talent voor hebben.

Dat was nog niet het enige. Ik moest ook meeknutselen. Natuurlijk, waarom niet. Met alle 'crafts' dus richting de picknicktafels hier, en lekker buiten maskers kleuren. Nou ja. Uiteindelijk bleek dat ik dan mee was om alles te knippen enzo, maar ook wel een beetje voor de gezelligheid hoor! Feit blijft dat het zeer geslaagd was, en dat we met z'n allen een superleuke middag gehad hebben.

Gisteren ging ik naar Chris, om even de project proposal door te spreken. Hard nodig, want ik zit een beetje vast. Ik weet veel over het onderwerp, maar blijf 'nog maar' een studente. En die heeft hulp nodig. Het bezoek eindigde anders dan verwacht; ik werd naar huis gestuurd met zo'n 20 boeken in het Frans en Engels over project proposals, sustainability en alles wat daarbij komt kijken. De komende dagen bestaan dus (als ik niet onderweg ben) uit lezen, indepth gaan en leren. Best wel heerlijk eigenlijk!

Vandaag was het dan eindelijk zover. Wat dan? Nou, ik heb mijn sponsorkindje kunnen ontmoeten. Ik sponsor een jongetje hier. Zijn naam is Schneider Jean Charles, hij is negen jaar, en gaat naar Soisson school, zo'n 20 minuten rijden vanaf de Mission. Ms. Darlene ging mee, samen met de driver, Jean Bernard en Elusmond, die ook voor het sponsorprogramma werken. Ik was eigenlijk best wel zenuwachtig, want ik ben niet zo van de circusacts. Kindje ophalen, hem dwingen te lachen op jouw foto's, zodat je in Nederland kunt laten zien: kijk, dit is mijn kindje en hij lacht voor mij. Ik wil niet 'alleen maar' een sponsor zijn, maar laten zien dat ik echt om hem geef enzo.

We komen dus bij die school, en daar staat een mannetje met z'n rug tegen de muur, te wachten. Nu lijken alle kinderen op elkaar, dat kan ik je wel vertellen, maar dit is toch echt wel mijn hummeltje. Maargoed, mijn Creools is niet wat het geweest is (nu is 't nooit veel geweest hoor, maar het gaat om het idee) en dus roept ms. Darlene hem bij ons. Ik stel me voor in mijn beste Creools, en hij blijkt doods en doodsbenauwd voor me. Ik ben blank, ik ben eng. Terecht hoor, ik ben ook echt angstaanjagend, maar toch. Zijn vader blijkt buiten de hekken op ons te wachten, en dus stappen we gezamelijk in de auto om zijn huis te gaan bezoeken.

In de auto blijkt dat vader net aan het werk geweest is, op het land. Ik kan het niet geheel verstaan, maar wel ruiken. Voor de World Servers onder ons: het is net zoiets als samenwerken op een vrijdagmiddag met een Haitiaan die alleen in het weekend zijn werktenue wast. Maar dan in een auto. De man is overigens echt heel aardig, en vindt het leuk ons mee te nemen naar hun huis. Na een kwartiertje komen we bij het huis, wat opzich heel netjes is, van steen enzo. Binnen zijn we niet geweest, wel in de achtertuin. De achtertuin is hier een met een hek omheind stuk grond, waar we was ophangen en een klein kastje in het midden van de tuin neerzetten.

Voor elk lid van het gezin heb ik een tasje met cadeautjes. Ik had ze toch mee, en wil dan ook dat ze een goede bestemming krijgen. Schneider heeft vier broers en twee zussen en een papa en mama. Voor hemzelf heb ik natuurlijk ook cadeautjes, en daarvan het belangrijkst; de eerder over gesproken CAT-auto. Ik open dus zijn tasje en haal de auto eruit en zijn ogen beginnen te stralen. Een onwijs goede zet dus, fam. v/d Zee! Hij is er niet te oud voor, nog lang niet, en ik kon aan hem zien dat hij het echt een heel bijzonder en speciaal cadeau vond. Het staat OP het kastje, terwijl alle andere cadeautjes in hun tas bleven, op de grond. Dat zegt hier genoeg. :)

Daarnaast hadden ms. Elsa en ik op kantoor al besloten om een kerstkaart te schrijven. De enige foto die ik hier had, was de foto van Steinar en mij, en het is leuk een foto achter te laten, en Steinar wilde wel lijdend voorwerp zijn hierin, dus die heb ik eropgeplakt. Het grappige was dat ook die kaart ontzettend veel voor hem betekende. Hij heeft er de hele tijd naar gekeken (en dan vooral naar de foto, en weer naar mij, en weer naar de foto, en weer naar mij..) en toen we hem terugbrachten naar school kreeg de foto een misschien nog wel beter plaatsje dan de CAT-auto: 'wij' mochten IN het kastje, want daar kan er helemaal niets mee gebeuren. Dat liet mijn hart even smelten.

Echt, ik voel me nu net een moeder, maar het is echt een schatje, en echt de leukste ook van alle kindjes die ik gezien heb. Dat snoetje, die lach, die verlegen blik. Maar terug bij zijn school, vertelde de juf dat hij eigenlijk niet zo verlegen is, alleen vandaag. Maar meestal is hij degene die de hele klas opstookt en flink kan nakken. Gevalletje soort zoekt soort denk ik dan maar? ;)

Ps. Gefeliciteerd aan 'ons'! ;)

Goofy in love

Inmiddels is het alweer donderdag, en exact drie weken nadat ik ben vertrokken. Time flies, when you're having fun. En eerlijk is eerlijk, Haiti heeft nog steeds mijn hart.

Dinsdag was een ARD, ofterwijl Algemene RamDag. Dat wil zeggen: aan het werk. In een dag was er een schoolverslag doorheen, en heb ik een begin gemaakt met het 'project proposal' 'Talented Youth', voor Chris. Supersupersuperleuk om daar mee bezig te zijn. Wel pittig, want het aanbrengen van structuur is in geen enkel geval mijn sterke kant, maar er zit progressie in, en het wordt leuk! Nee, het wordt meer dan leuk. Het wordt gewoon fantastisch.

's Middags moest ik even naar boven, kaartje kopen bij mijn vriend S. (wat voor de kenner onder ons de straatverkoper is, en niet Steinar, want die zou ik tekort doen met de benaming vriend S., maar ik heb gehoord dat het in Nederland nogal voor wat verwarring heeft gezorgd onder ene, niet nader te noemen, FJ./ Vriend S. heet trouwens Simon, dus het is ook nog eens letterlijk vriend S., al zijn er wel meer s(traatverkopers), maar dat terzijde).

Ik loop dus, in mijn mooie 'ik durf een blauwtje te lopen' WS Haiti 2010 shirt naar boven, maak hier en daar een praatje en koop een kaartje. Dan hoor ik ineens achter mij, in wonderbaarlijk goed Nederlands, 'ik durf een blauwtje...' Wonderbaarlijk goed Nederlands zorgt er toch in Haiti wel even voor dat ik me omdraai. Er staat een blanke (!) man achter me, die me vervolgens vraagt: 'en wat staat er nog meer?'. Mijn reactie: 'NEDERLANDER?' Dat maakte hem wel even aan het lachen. (Ik moet trouwens een heerlijke indruk hebben achtergelaten met mijn shirt, en mensen die de tekst daadwerkelijk letterlijk begrijpen, maar niet de gedachte erachter kennen. Ze hebben vast gedacht: WANHOPIG! PATHETIC. ;))

Deze Nederlander, en zijn mede-Nederlander, bleken reporters van het NOS journaal. Ze hebben de afgelopen week reportages gemaakt in Port-au-Prince, met betrekking tot de verkiezingen, en het topic '11 maand na de aardbeving'. Ze hadden een onwijs goede tijd gehad, en vroegen zich ook af wat ik hier dan deed. Na een praatje (waarbij ik merkte dat mijn Nederlands achteruit gaat, jongens, wat is dit?) had ik ook nog een vraag. 'Wat brengt twee Nederlanders hier 'up the mountain' op een Amerikaanse missiepost. Het antwoord was verrassend. 'We lazen in dit boekje (over de Dominicaanse Republiek) dat je hier het best vogels kon spotten.'

Het kan soms raar lopen.

Gisteren ben ik 'out' geweest met het medische team naar Calebass, om daar in een kerk een kliniek op te zetten voor de locale community. Voordat ik daar over vertel, even een situatieschets.

Je voelt je niet lekker. Griepje, koorts, en het gaat maar niet over. Dus, uiteindelijk, na een pak paracetamol, besluit je toch de dokter maar te bellen. Je krijgt de assistente aan de lijn, en dit gesprek als volgt: 'Goedemorgen, met de assistente van dr. v/d Ploeg. (dat is niet echt zo, maar het is een situatieschets he!) Wat kan ik voor u doen?' 'Goedemorgen, met mevrouw Holtrop, ik wilde graag een afspraak maken met dokter.' 'Dat kan, waar kan ik zeggen dat het om gaat?' 'Ik heb een griepje, en koorts, vrij hoog, en het gaat maar niet over.' 'Prima, schikt dinsdagochtend 10 uur?' 'Ja, dat lijkt me prima, dan ben ik er dan. Tot zi..' 'Wacht even mevrouw Holtrop, ik heb ook nog een vraag voor u. Gaat u naar de kerk, gelooft u in Jezus Christus en kunt u met zekerheid zeggen dat u naar de hemel gaat als u doodgaat?' '...'

Die laatste vraag verwacht je niet he, als je naar de dokter gaat.

We zijn gister in de kerk in Calebass dus een kliniek op gaan zetten. We besloten zo'n 80 patienten te helpen, en bij binnenkomst werd hun naam en leeftijd geregistreerd. Daarna kwamen ze bij ons (de historytakers) terecht. Ik mocht schrijven, want mijn Creools houdt bij 'Bonzjoe, kimoun ou ye' wel op. Watson (of Wilson, ik kon het niet volledig opslaan) was mijn partner in crime. Aan ons de taak te achterhalen waarom men bij de dokter was. De taak van de assistent in Nederland dus. Maar nadat het medische deel was afgesloten, volgde steevast de vraag: 'Gelooft u in Jezus Christus', en spraken we per patient toch nog een minuut of tien over het geloof. Evangelisatie tijdens medische hulp, heet zoiets. Een geheel nieuwe ervaring voor mij, maar ik ben blij dat ik het eens mee heb mogen maken.

Na ons te hebben gezien, mochten ze weer wachten, en vervolgens echt naar de dokter, om daar op hun briefje geschreven te krijgen wat voor medicatie ze nodig hadden. Dit konden ze dan afhalen bij de 'apotheek'. En dat alles in een kerkgebouw, maar het werkt. En het werkt goed. En zo'n 80 patienten zijn gister voorzien van medicatie, informatie, 'the gospel' en brillen. Want als dokter ben je ook een prima opticien. Daar heb je heus geen extra opleiding voor nodig!

P.s. Goofy is verliefd, en dat is sneu voor mij. Dat wil dus zeggen dat meneer de kater thuis komt om te eten, te eten, en dan weer achter zijn chickie aanmoet. Want zeg nou zelf; mevrouw is wel een stuk belangrijker dan ik. Gelukkig heb ik 'm nu even kunnen dwingen om te komen slapen bij mij, en mij gezelschap te houden, maar ik moet er maar van genieten voor zolang het duurt. ;)