Excuses-moi

Het spijt me.
Ik verzaak.
En niet zo'n beetje ook.

Maar wanneer je in zo'n dagelijks ritme komt waarbij het leven het leven blijkt te zijn, dan gaan dingen je gewoon minder opvallen. Dan doe je nog steeds wel veel dingen, ren je van hot naar her, ben je met allerlei projecten bezig, maar dan wordt het 'gewoon' en dan wordt het dus ook minder snel iets om te vertellen. Maar ik zal eens een korte update doen, gewoon, omdat het kan.

Zondag was het Sinterklaas, dus reden genoeg om zaterdag schoenen te verzamelen. Dat wil dus zeggen dat de vensterbank van mijn keuken zaterdagavond mooi versierd was met schoenen, waar natuurlijk cadeautjes in moesten. Pietenmutsen, chocoladelollies en centjes, Holland in een schoen dus. De volgende dag de schoenen bij de kinderen afgeleverd, en heel snel weer weggegaan. 's Middags stonden ze voor mijn deur (want, naast de schoencadeautjes had ik bij Deborah al sinterklaasmaskers en stoomboten achtergelaten, zodat ze die konden knutselen). 'We want to do crafts, in your appartment.' a. lijkt me prima, deel b. iets minder. Ik ben en blijf niet netjes, niet gestructureerd, en het is (naar eigen zeggen) nogal een bende in mijn appartement. Ik doe mijn best, maargoed, je kunt niet overal talent voor hebben.

Dat was nog niet het enige. Ik moest ook meeknutselen. Natuurlijk, waarom niet. Met alle 'crafts' dus richting de picknicktafels hier, en lekker buiten maskers kleuren. Nou ja. Uiteindelijk bleek dat ik dan mee was om alles te knippen enzo, maar ook wel een beetje voor de gezelligheid hoor! Feit blijft dat het zeer geslaagd was, en dat we met z'n allen een superleuke middag gehad hebben.

Gisteren ging ik naar Chris, om even de project proposal door te spreken. Hard nodig, want ik zit een beetje vast. Ik weet veel over het onderwerp, maar blijf 'nog maar' een studente. En die heeft hulp nodig. Het bezoek eindigde anders dan verwacht; ik werd naar huis gestuurd met zo'n 20 boeken in het Frans en Engels over project proposals, sustainability en alles wat daarbij komt kijken. De komende dagen bestaan dus (als ik niet onderweg ben) uit lezen, indepth gaan en leren. Best wel heerlijk eigenlijk!

Vandaag was het dan eindelijk zover. Wat dan? Nou, ik heb mijn sponsorkindje kunnen ontmoeten. Ik sponsor een jongetje hier. Zijn naam is Schneider Jean Charles, hij is negen jaar, en gaat naar Soisson school, zo'n 20 minuten rijden vanaf de Mission. Ms. Darlene ging mee, samen met de driver, Jean Bernard en Elusmond, die ook voor het sponsorprogramma werken. Ik was eigenlijk best wel zenuwachtig, want ik ben niet zo van de circusacts. Kindje ophalen, hem dwingen te lachen op jouw foto's, zodat je in Nederland kunt laten zien: kijk, dit is mijn kindje en hij lacht voor mij. Ik wil niet 'alleen maar' een sponsor zijn, maar laten zien dat ik echt om hem geef enzo.

We komen dus bij die school, en daar staat een mannetje met z'n rug tegen de muur, te wachten. Nu lijken alle kinderen op elkaar, dat kan ik je wel vertellen, maar dit is toch echt wel mijn hummeltje. Maargoed, mijn Creools is niet wat het geweest is (nu is 't nooit veel geweest hoor, maar het gaat om het idee) en dus roept ms. Darlene hem bij ons. Ik stel me voor in mijn beste Creools, en hij blijkt doods en doodsbenauwd voor me. Ik ben blank, ik ben eng. Terecht hoor, ik ben ook echt angstaanjagend, maar toch. Zijn vader blijkt buiten de hekken op ons te wachten, en dus stappen we gezamelijk in de auto om zijn huis te gaan bezoeken.

In de auto blijkt dat vader net aan het werk geweest is, op het land. Ik kan het niet geheel verstaan, maar wel ruiken. Voor de World Servers onder ons: het is net zoiets als samenwerken op een vrijdagmiddag met een Haitiaan die alleen in het weekend zijn werktenue wast. Maar dan in een auto. De man is overigens echt heel aardig, en vindt het leuk ons mee te nemen naar hun huis. Na een kwartiertje komen we bij het huis, wat opzich heel netjes is, van steen enzo. Binnen zijn we niet geweest, wel in de achtertuin. De achtertuin is hier een met een hek omheind stuk grond, waar we was ophangen en een klein kastje in het midden van de tuin neerzetten.

Voor elk lid van het gezin heb ik een tasje met cadeautjes. Ik had ze toch mee, en wil dan ook dat ze een goede bestemming krijgen. Schneider heeft vier broers en twee zussen en een papa en mama. Voor hemzelf heb ik natuurlijk ook cadeautjes, en daarvan het belangrijkst; de eerder over gesproken CAT-auto. Ik open dus zijn tasje en haal de auto eruit en zijn ogen beginnen te stralen. Een onwijs goede zet dus, fam. v/d Zee! Hij is er niet te oud voor, nog lang niet, en ik kon aan hem zien dat hij het echt een heel bijzonder en speciaal cadeau vond. Het staat OP het kastje, terwijl alle andere cadeautjes in hun tas bleven, op de grond. Dat zegt hier genoeg. :)

Daarnaast hadden ms. Elsa en ik op kantoor al besloten om een kerstkaart te schrijven. De enige foto die ik hier had, was de foto van Steinar en mij, en het is leuk een foto achter te laten, en Steinar wilde wel lijdend voorwerp zijn hierin, dus die heb ik eropgeplakt. Het grappige was dat ook die kaart ontzettend veel voor hem betekende. Hij heeft er de hele tijd naar gekeken (en dan vooral naar de foto, en weer naar mij, en weer naar de foto, en weer naar mij..) en toen we hem terugbrachten naar school kreeg de foto een misschien nog wel beter plaatsje dan de CAT-auto: 'wij' mochten IN het kastje, want daar kan er helemaal niets mee gebeuren. Dat liet mijn hart even smelten.

Echt, ik voel me nu net een moeder, maar het is echt een schatje, en echt de leukste ook van alle kindjes die ik gezien heb. Dat snoetje, die lach, die verlegen blik. Maar terug bij zijn school, vertelde de juf dat hij eigenlijk niet zo verlegen is, alleen vandaag. Maar meestal is hij degene die de hele klas opstookt en flink kan nakken. Gevalletje soort zoekt soort denk ik dan maar? ;)

Ps. Gefeliciteerd aan 'ons'! ;)