Goofy in love

Inmiddels is het alweer donderdag, en exact drie weken nadat ik ben vertrokken. Time flies, when you're having fun. En eerlijk is eerlijk, Haiti heeft nog steeds mijn hart.

Dinsdag was een ARD, ofterwijl Algemene RamDag. Dat wil zeggen: aan het werk. In een dag was er een schoolverslag doorheen, en heb ik een begin gemaakt met het 'project proposal' 'Talented Youth', voor Chris. Supersupersuperleuk om daar mee bezig te zijn. Wel pittig, want het aanbrengen van structuur is in geen enkel geval mijn sterke kant, maar er zit progressie in, en het wordt leuk! Nee, het wordt meer dan leuk. Het wordt gewoon fantastisch.

's Middags moest ik even naar boven, kaartje kopen bij mijn vriend S. (wat voor de kenner onder ons de straatverkoper is, en niet Steinar, want die zou ik tekort doen met de benaming vriend S., maar ik heb gehoord dat het in Nederland nogal voor wat verwarring heeft gezorgd onder ene, niet nader te noemen, FJ./ Vriend S. heet trouwens Simon, dus het is ook nog eens letterlijk vriend S., al zijn er wel meer s(traatverkopers), maar dat terzijde).

Ik loop dus, in mijn mooie 'ik durf een blauwtje te lopen' WS Haiti 2010 shirt naar boven, maak hier en daar een praatje en koop een kaartje. Dan hoor ik ineens achter mij, in wonderbaarlijk goed Nederlands, 'ik durf een blauwtje...' Wonderbaarlijk goed Nederlands zorgt er toch in Haiti wel even voor dat ik me omdraai. Er staat een blanke (!) man achter me, die me vervolgens vraagt: 'en wat staat er nog meer?'. Mijn reactie: 'NEDERLANDER?' Dat maakte hem wel even aan het lachen. (Ik moet trouwens een heerlijke indruk hebben achtergelaten met mijn shirt, en mensen die de tekst daadwerkelijk letterlijk begrijpen, maar niet de gedachte erachter kennen. Ze hebben vast gedacht: WANHOPIG! PATHETIC. ;))

Deze Nederlander, en zijn mede-Nederlander, bleken reporters van het NOS journaal. Ze hebben de afgelopen week reportages gemaakt in Port-au-Prince, met betrekking tot de verkiezingen, en het topic '11 maand na de aardbeving'. Ze hadden een onwijs goede tijd gehad, en vroegen zich ook af wat ik hier dan deed. Na een praatje (waarbij ik merkte dat mijn Nederlands achteruit gaat, jongens, wat is dit?) had ik ook nog een vraag. 'Wat brengt twee Nederlanders hier 'up the mountain' op een Amerikaanse missiepost. Het antwoord was verrassend. 'We lazen in dit boekje (over de Dominicaanse Republiek) dat je hier het best vogels kon spotten.'

Het kan soms raar lopen.

Gisteren ben ik 'out' geweest met het medische team naar Calebass, om daar in een kerk een kliniek op te zetten voor de locale community. Voordat ik daar over vertel, even een situatieschets.

Je voelt je niet lekker. Griepje, koorts, en het gaat maar niet over. Dus, uiteindelijk, na een pak paracetamol, besluit je toch de dokter maar te bellen. Je krijgt de assistente aan de lijn, en dit gesprek als volgt: 'Goedemorgen, met de assistente van dr. v/d Ploeg. (dat is niet echt zo, maar het is een situatieschets he!) Wat kan ik voor u doen?' 'Goedemorgen, met mevrouw Holtrop, ik wilde graag een afspraak maken met dokter.' 'Dat kan, waar kan ik zeggen dat het om gaat?' 'Ik heb een griepje, en koorts, vrij hoog, en het gaat maar niet over.' 'Prima, schikt dinsdagochtend 10 uur?' 'Ja, dat lijkt me prima, dan ben ik er dan. Tot zi..' 'Wacht even mevrouw Holtrop, ik heb ook nog een vraag voor u. Gaat u naar de kerk, gelooft u in Jezus Christus en kunt u met zekerheid zeggen dat u naar de hemel gaat als u doodgaat?' '...'

Die laatste vraag verwacht je niet he, als je naar de dokter gaat.

We zijn gister in de kerk in Calebass dus een kliniek op gaan zetten. We besloten zo'n 80 patienten te helpen, en bij binnenkomst werd hun naam en leeftijd geregistreerd. Daarna kwamen ze bij ons (de historytakers) terecht. Ik mocht schrijven, want mijn Creools houdt bij 'Bonzjoe, kimoun ou ye' wel op. Watson (of Wilson, ik kon het niet volledig opslaan) was mijn partner in crime. Aan ons de taak te achterhalen waarom men bij de dokter was. De taak van de assistent in Nederland dus. Maar nadat het medische deel was afgesloten, volgde steevast de vraag: 'Gelooft u in Jezus Christus', en spraken we per patient toch nog een minuut of tien over het geloof. Evangelisatie tijdens medische hulp, heet zoiets. Een geheel nieuwe ervaring voor mij, maar ik ben blij dat ik het eens mee heb mogen maken.

Na ons te hebben gezien, mochten ze weer wachten, en vervolgens echt naar de dokter, om daar op hun briefje geschreven te krijgen wat voor medicatie ze nodig hadden. Dit konden ze dan afhalen bij de 'apotheek'. En dat alles in een kerkgebouw, maar het werkt. En het werkt goed. En zo'n 80 patienten zijn gister voorzien van medicatie, informatie, 'the gospel' en brillen. Want als dokter ben je ook een prima opticien. Daar heb je heus geen extra opleiding voor nodig!

P.s. Goofy is verliefd, en dat is sneu voor mij. Dat wil dus zeggen dat meneer de kater thuis komt om te eten, te eten, en dan weer achter zijn chickie aanmoet. Want zeg nou zelf; mevrouw is wel een stuk belangrijker dan ik. Gelukkig heb ik 'm nu even kunnen dwingen om te komen slapen bij mij, en mij gezelschap te houden, maar ik moet er maar van genieten voor zolang het duurt. ;)