Verrassing!

En dan zijn je laatste dagen in Haiti ingegaan. Dinsdag en woensdag was het dan eindelijk zover: Kyrk en ik gingen 'out', verhalen halen. De eerste dag zijn we naar Grande Savane geweest, in de big red om vijf families te bezoeken. Rijden in de big red met Kyrk is een ervaring opzich, die je wel even laat beseffen dat je je leven heel leuk vind, en liever niet uit het bakje wil vallen het ravijn in. Kyrk kan nogal snel racen namelijk. En het ravijn is nogal diep. En als vrouw in rok in de achterbak is het toch wel zaak je heel goed vast te houden. En je rok vast te houden. Zodat niet heel Haiti je ondergoed ziet.

Nadat we in Grande Savane een aantal gezinnen hadden bezocht op onze 'out' (waarbij ik door achtergebleven virus ook een aantal keren letterlijk bijna 'out' ging, en de hele families weer met stoelen aan kwamen zetten, en met een dit keer iets vriendelijkere SJITTA!) zijn we langs een shortcut doorgereden naar Greffin, waar ik met World Servants afgelopen jaar een school heb gebouwd.

Het hek zat dicht, maar gelukkig snappen Haitianen niet zoveel van hekken en willen ze ook niet luisteren, dus Kyrk en Johnny hebben het hek eruit getild en we zijn naar binnen gegaan. Supergaaf om te zien hoe de school geworden is, en hoeveel progressie ze hebben gemaakt met de kerk. Hoewel het kruis boven de preekstoel een beetje verloren gegaan is in het dakwerk, en het doopvont meer een diepwaterbad bleek te zijn is het echt onwijs mooi geworden! En heerlijk om er weer eens even uit te zijn!

De woensdags zijn we 's ochtends vroeg 'even' naar Grande Source geweest (waarvan ik er van overtuigd was dat het Gran Suisse heette, maar ik vond het al zo raar, Groot Zwitserland in Haiti). Een tocht van een uur met de big red, en daarna nog een dik halfuur lopen om bij de mevrouw in kwestie te komen. Dit is het huis wat heit heeft gesponsord met het geld wat hij opgehaald heeft met de opening van zijn zaak. ONTZETTEND mooi uitzicht, niet te doen. Iedereen die nog niet verliefd was op Haiti na mijn verhalen, moet dat nu even worden. Het is.. onbeschrijflijk.

's Avonds was het laatste avondmaal. Gingerbreadhouses versierd met de Lieb's in hun huis. HUH. Dat denken jullie nu, dat weet ik. Laatste avondmaal? Dat is toch met Pasen. Klopt.

Maar eigenlijk ben ik (en Steinar) gewoon een grote klier. Al vanaf dag 1 in Haiti is mijn ticket omgeboekt naar net voor Kerst. Dat betekent dus dat ik donderdagochtend om zeven uur richting het vliegveld in Haiti ben gegaan, na afscheid te hebben genomen van de hele missiefamilie. Dat ik in Haiti genakt ben door vrienden douane, die (omdat ik geen geld had te betalen) mij mooi een kwartier langer hebben laten wachten. Dat ik op Miami airport de exacte kopie van barbie en ken heb gezien, en daar toch volledig intens gefoullieerd ben door een mevrouw waarvan ik niet geheel zeker ben of ze wel op het andere geslacht valt. Dat ik in het vliegtuig op de lange vlucht zo onder invloed was van de 'slaapverwekkende middelen' van Nicole, dat ik de hele turbulentie wel heb meegemaakt, maar mezelf niet in staat achtte mijn gordel vast te maken. Dat ik op Madrid airport de grootste cultuurshok meegemaakt heb; mensen praten Nederlands, en dat ik het invalidetoilet een halfuur gekaapt heb om me om te kleden en mijn haar te wassen. En dat ik vrijdagmiddag, om drie uur exact, opgehaald werd van Schiphol door Steinar. Die het ook meteen als enige wist.

En dat betekent dat ik weer in Nederland ben, gisteren mijn ouders heb verrast en nu mijn jetlag aan het verwerken ben en alle ervaringen van afgelopen tijd op een rijtje aan het zetten ben. Dat ik vandaag alweer op schaatsen heb gestaan voor een tocht van een kilometer of tien, terwijl ik drie dagen terug nog met een hike door de bergen bezig was. Maar het is goed om weer terug te zijn. Het was fantastisch, en het was echt ontzettend top. En het is goed zo. Mesi anpil, pou tout moun a Haiti, en ik kom zeker weer eens terug!