En dan is je energie op, dus komt deel twee een dag later. Gister om twaalf uur was ik weer welkom in het labaratiorum. Ik ben heel netjes gaan SJITTA, en wachten tot er iemand bij me kwam. Na een aantal minuten kijkt de creools sprekende prikkende mevrouw om het hoekje, begint te lachen, rent naar achteren en roept: BLANCO! Goed, 'de blanke' is weer aanwezig. Gelukkig snapt de engels sprekende (niet prikkende) mevrouw dat zij dan degene is die mij te woord gaat staan, en ze komt met mijn formulier aanzetten.
Ook lachend gaat ze naast me zitten, wijzend naar mijn naam, en fluisterend Ytsjah, Ytsjah. Ja, dat klopt. Ytsjah. Ze kan er ook geen genoeg van krijgen. Maar stiekem ben ik nieuwsgieriger naar mijn uitslagen, en dus vraag ik haar hoe groot mijn probleem is. 'You don't have problem, no problem, only small infection.' Kijk, daar kan ik wat mee. Small infection is nothing big, dus dat is te doen. Papiertje mee, en naar dr. Bernard.
Eenmaal aangekomen bij dr. Bernard begrijp ik weer niets van het Haitiaanse wachtsysteem. In Nederland ga je zitten, wachten tot dokter bij je komt. Hier ga ik zitten, en gaat de rest (die nota bene na mij komt) gewoon bij dr. Bernard naar binnen om te vertellen wat er mis is. Na een kwartier komt de mevrouw die toch echt ontzettend veel na mij kwam naar buiten, en maakt me heel erg duidelijk dat ik naar binnen kan gaan.
Ik stap de kamer van dr. Bernard binnen, en sta net op het punt om mijn verhaal te beginnen, wanneer ik voel dat er meerdere mensen zijn die mij aankijken. Er staan zo'n zeven assistentes naar mij te kijken, en te lachen, want ik blijf blank, en grappig natuurlijk. Ook dr. Bernard kan het niet laten om alle assistentes even naar mijn naam te laten kijken, en te hopen dat er ten minste een tussen zit die het uit kan spreken.
Helaas.
'Dr. Bernard, do I have big problem?' 'No, miss, you are perfect.' Ja, dat ik perfect ben, heb ik vandaag net iets te vaak gehoord. Maar waarom voel ik me dan zo brak als een putje, als ik dan perfect blijk te zijn? Wat blijkt: bloedwaarden; perfect, bloeddruk; perfect, hart; perfect, maar mijn pipi.. een infectie. Het is gelukkig maar een lichte infectie, en ik gok dat het eentje is in mijn maag en darmen (want dat staat op de medicijnen die ik heb gekregen). Er wordt weer een nieuw briefje voor me geschreven en ik mag gaan, maar moet wel vrijdagochtend terugkomen. Hoelaat? 'Oh, just when you have time and feel like coming.' Doen ze niet in Nederland he.
Heel stoer, met mijn nieuwe briefje loop ik dan naar de apotheek. De mevrouw snapt dat ik blank ben, en schrijft $120,- op mijn briefje. Het gaat me weer geld kosten dus. Helaas is Pastor Baker net te lunchen, dus mag ik een uurtje gaan wachten op geld, en nadat ik het geld gekregen heb zijn de mevrouwen van de apotheek te lunchen. Heerlijk, Haiti.
Uiteindelijk, na een ontzettend lange lange lange lange ziekenhuisdag plof ik op mijn bed neer met vitamine C bruistabletten (die ik eigenlijk zelf ook wel had?) en Ciprolet, een of andere ontstekingsremmer met gelukkig een Engelse bijsluiter. En een ervaring rijker, want stiekem heb ik toch wel ontzettend moeten lachen om dit hele ritueel.
Vandaag gaat het dan ook meteen een stuk beter. Nog niet 100%, maar mijn lichaam functioneert weer. En: BLUE SKIES! Voor het eerst sinds vijf dagen hebben we een blauwe lucht en zon zon zon zon! Wat wil een mens nog meer? Want verliefd zijn is 1 ding, maar met je hoofd in de wolken lopen is toch net iets minder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten