En dit was alweer de laatste dag. Momenteel zitten we aan tafel bij Kyrk, Deborah en AL hun kinderen. Hotsedikke, maar gezellig aan tafel is het wel. We zullen even een mooi klein updatetje van de laatste week geven.
We zeiden in onze vorige blog dat verven waarschijnlijk het ergste was wat we gingen doen, en ook het boxen pakken voor Darlene was niet echt te gek. Maar dat was voordat Brianne binnenkwam en zei: 'my mom needs you guys'. En wij zeiden: natuurlijk! Waarmee? 'Packing Boxes' Dus wij... neeeeeeeeeeeee, niet weer.. blabla. Maargoed, toch maar naar beneden, naar het ziekenhuisdepot. Daar staat Kelly, met Brianne, Abby en Hannah, gillend met een bezem. Wat blijkt: het hele ziekenhuisdepot (het steriele ziekenhuisdepot) zit VOL met muizen. Honderden. Er is iemand die een doos met eten (met muizen erin) daar in heeft gezet, en die beesten hebben alles aangevreten. Er liggen dozen buiten, er rennen muizen naar buiten, die doodgestampt worden door Patty, en doodgeslagen door Hannah, die het eigenlijk toch wel zielig vindt. Positief puntje: Steinar en ik mogen op de Big Red rijden, en zorgen dat de meest verpeste dozen naar de dump gebracht worden. Dat is nog weer 2 minuten lopen van de Big Red parkeerplaats, en Steinar, Brianne en ik zijn niet heel erg blij. De boxen moeten dus naar de dump gebracht worden in onze handen. Uit de dozen vallen kakkerlakken bij de vleet, en de laatste doos die Steinar wegbrengt zit vol muizen. Dus gewapend met een lange stok (IN DE DOOS) brengt S de laatste doos weg. Dat was me de dag wel zeg...
Verder... Is er veel gebeurd de laatste week. Gewoon veel gedaan enzo, maar wat precies. Veel Haitian time stuff, dus wachten, iets doen, maar toch niet, en zo voorts. De eerste Amerikaanse groep hier bevatte Mike, en dat is toch wel een beetje Stein en mijn mattie geworden. Als alles goed is komt hij in 2012 ons bezoeken in NL en de berenloop lopen, en helaas hebben S en ik de weddenschap afgesloten dan de halve marathon te lopen (wanneer hij de hele in NL komt doen). Dus dat wordt nog wat, als dat doorgaat. Maar dat was wel erg gezellig en leuk.
Wat we nu in ons hok hebben is niet best. Het is Amerikaan, en het komt uit Texas, voor het grootste deel van de mensen hebben we een translator nodig, en ze zijn..... 'out of shape' (dat is waarom ze zondag niet mee gingen hiken...).
Ze hebben voedsel mee waarmee je weeshuizen kunt onderhouden, en er zit werkelijkwaar niets gezonds tussen. Ik dacht havermout te zien, maar dat was ook alweer een koekje. Ze ontbijten met PopTarts, ontbijtKOEKJES. Ze eten alleen maar koekjes tussendoor, ze eten tussen de middag boterhammen met veel pindakaas of tonijnsalade, of natuurlijk koekjes. 's Avonds eten ze ook koekjes en ze overleven op cola en diet coke (van het laatste hebben ze dus maar 32 blikjes besteld, van een dollar per stuk hotsedikke). Echt, cultureshock all over.. het is niet grappig. Nou, dat zijn dus onze nieuwe huisgenoten!
Gisteren zijn we om half 6 's ochtends met Chris de truck in gaan laden, voor het kamp bij de beachhouse. Als beloning mochten we meerijden naar het beachhouse, samen, voorin, op 1 stoel. Weer lekker knus. We mogen best romantisch zijn hier! Alleen het nadeel is, dat je gewoon niet samen op 1 stoel past. Dus. Maargoed, na 2,5 uur kwamen we aan bij een ontzettend blauwe oceaan, en toen we snel in onze zwemkleding waren gesprongen, zijn we de oceaan ingerend, gewapend met duikbril en snorkel. En daar hebben we toch zulk ontzettend mooi koraal gezien, en mooie vissies! En Steinar is lekker verbrand, en ik trouwens ook. Maargoed. Het was wel echt heerlijk om even 3 uur lang rond te zwemmen in ontzettend mooi water!
's Avonds hebben we de geit en de konijnen geaaid, met Naomi, Robert, Rebekah, Anna en Jonathan. En later ook nog Kyrk en Deborah. (waarna de aap heel blij was, omdat hij volgensmij denkt dat Kyrk z'n grote, ooitverloren broer is!)
En nu is het vandaag. We hebben onze tassen ingepakt, al onze spullen ingeleverd, alles geregeld voor morgen, en we zitten een beetje onze laatste tijd hier uit. Wat we stiekem toch wel erg jammer vinden. Want het is hier wel erg te gek! Maar er is een tijd van komen, en juist, een tijd van gaan. En morgen gaat ons vliegtuig, waar we dus echt in moeten stappen. Helaas. Maar het was fantastisch, en you know what!? When we grow up and get ugly, we will come back!
Liefs!
donderdag 11 augustus 2011
woensdag 3 augustus 2011
Thank God for the Internet
Een hele goedemiddag (avond voor jullie) vanuit de stilte voor de storm in Haiti. Ik heb daadwerkelijk geen idee waar we gebleven zijn, dus we gaan jullie maar een kleine update geven van de afgelopen week. Inmiddels zijn er 2 huizen opgeleverd (van de groep Dutchies), en 2 bijna af, en we hebben nog 4 huizen bezocht die van hun geld gebouwd zijn. De groep bouwt als bouwvakkers en boeren (en toevallig zijn ze dat ook allemaal, dus dat komt mooi uit, die woordspeling!) en gaat erg snel. De oplevering mochten wij bij zijn, want Stein en ik zijn verantwoordelijk voor het onderdeel storytelling. Nu was ik dat al een tijdje geweest natuurlijk, dus niets nieuws (zie de titel van de blog), maar Steinar is van de phototelling, en dat is toch wel handig bij het storytellen. Samen zijn we dus een goed team, maken mooie stukjes waar Deborah heel blij mee is en gaan in vrede met elkaar om als zakelijk partners. We hebben mooie ritjes gemaakt naar de huizen toe ook, in de Big Reds. Ik heb er al vaker over vertelt, maar een soort van veredelde golfkarren, die heel hard kunnen scheuren op weggetjes die daar niet bedoeld voor zijn. En dat maakt het juist zo leuk. Bij gebrek aan ruimte mochten wij samen naast Deborah zitten op de passagiersstoel (klef en romantisch, het mag dus wel Lies!) en hebben we haar even opgestookt om beter te rijden dan haar man Kyrk, en alles in 2wheeldrive te doen, ipv 4wheeldrive. Het is trouwens wel ontzettend gaaf om te zien hoe dankbaar de mensen zijn. Een van de nieuwe huis eigenaren was zo dankbaar dat hij z'n groententuin inging, en ons toch een lading groente meegegeven heeft, dat is niet normaal. Hij scheurde de wortels uit de grond, haalde tomaten van de plant, rukte kolen van zijn tuintje. Ontzettend lief!
Vrijdag zijn we naar de markt in Kenscoff geweest, omdat de groep Dutchies natuurlijk nieuw is, en ze van Kyrk moesten zien hoever mensen moesten lopen voor hun geld, en wat je voor 400 gourdes (10 US dollar) kunt kopen. Nu vind ik alles wat lief en klein is leuk, (net als het pasgeboren geitje op de missie) dus ik zei tegen Steinar: gaan we een geit kopen voor 25 dollar? .. Mocht niet.. was te duur. Dus ik uitzoeken wat een kip dan kostte. 8 dollar. Mocht ook niet. Ik mocht dus geen kip en geit, en hoop dat ik veel medestanders in NL heb, die het heel zielig voor mij vinden dat Steinar mij geen beestje gunde. Steinar op zijn beurt vind dat ik me niet aan moet stellen, en dat het juist zielig is voor die beestjes om ze te kopen, omdat wij ze dan ook op moeten eten. De markt zelf was chaotisch, druk, stinkend naar gedroogde vis, maar wel erg leuk om mee te maken!
Zondag hebben we een hike gedaan, met Chris en zijn vier dochters. Dat betekent: eerst 3 kwartier naar beneden glijden, en zorgen dat je je goed vasthoudt aan alle bomen en takken die je maar kunt vinden. De weg is 'slippery and wet', en heel erg steil. Het laatste stuk moesten we zelfs aan een touw naar beneden, want dat was een beetje te gevaarlijk, zonder bomen en takken. Daarna hebben we gewandeld door de rivierbedding, en kwamen we uiteindelijk (Ytje zeiknat en Steinar droog) bij de waterval aan. Ontzettend mooi gebied, lekker water (dat weten alleen Ytje's voeten) en een gescheurde rok, omdat ik toch net als de mannen wel even bij de waterval omhoog wilde klimmen. De weg terug was nog het minst. Een dik halfuur omhoog wandelen. Dat voel je aan je ademhaling (ijle lucht hier, bergen ja) en aan je kuiten. Maargoed, dat hebben we ook allemaal weer overleefd. Dus Appie en Lies, wij mogen onze eerste hoogtetraining overslaan, want die hebben we al dubbel en dwars gehad!
De rest van deze week bestond uit verven, verven en verven. Nouja, we moesten eerst alle plakkieplakkieverf van de muur afscrapen. Dat was rukwerk. Serieus. R.U.C.K. Bah. 4 uur bezig geweest om een muur leeg te schrapen. De rest van de dagen hebben we benut om de muur weer op te verven, maar het dekt nog steeds niet. Steinar:'Als ik een bouwmarkt in de buurt had, zorgde ik dat ik WEL goede verf had.' Maargoed, Jean Claude komt morgen, dus we kunnen nu niet meer verder verven. Was erg enerverend en ontzettend intelligent werk. Anyways, dat waren onze dagen dus deze week. Echt te gek. (De rest was wel leuk hoor, leuk praten met Marie-Lou, onze keukenprinses die gek is op Steinar, uit eten naar het restaurant, rummikubben, blablabla...)
Daarbij moet ik nog vermelden dat we ook elke ochtend tussen 7.30 en 8.30 verbannen worden omdat de groep GoedemorgenGesprekken wil houden, en wij op het bankje zitten, en alle mensen begroeten (had ik al eens gezegd zeker?) en dat de kindjes van Kyrk en Deborah ook gekker dan gek op Steinar zijn, wat betekent dat ze of op de missie bij ons zijn, of tijdens de ritjes in de Big Red, en dat er altijd 2 plaatjes gereserveerd zijn in de Dining Hall voor Jietza (want nee, ik heet niet Ytje!) en Steiner. Aan aandacht geen gebrek hier!
En nu zitten we dus in de stilte voor de storm. Want Emily komt vandaag. Emily is momenteel nog een tropische storm, maar ze heeft orkaanpotentie. Ze arriveert aan het eind van de dag, en de voorspelling is dat het morgen de hele dag met bakken uit de hemel regent. Morgen wordt dus een spelletjesdag, want waarschijnlijk gaat er geen truck weg! Maar we houden jullie op de hoogte, en anders vermeldt NU.nl vast wel iets, want ons internet is niet echt zo flexibel als een elastiekje. Het moet zin hebben, en anders heeft dat het niet, en dan gebeurt er ook niets.
Tot zover was het het dan weer gok ik. We zijn veel vergeten ook, maargoed, je moet ook niet al het leuke al op internet zetten, en dan thuiskomen en verwelkomd worden met de woorden: 'Jullie hebben het leuk gehad lazen we. Mooi zo. Koffie?'
Liefs!
Vrijdag zijn we naar de markt in Kenscoff geweest, omdat de groep Dutchies natuurlijk nieuw is, en ze van Kyrk moesten zien hoever mensen moesten lopen voor hun geld, en wat je voor 400 gourdes (10 US dollar) kunt kopen. Nu vind ik alles wat lief en klein is leuk, (net als het pasgeboren geitje op de missie) dus ik zei tegen Steinar: gaan we een geit kopen voor 25 dollar? .. Mocht niet.. was te duur. Dus ik uitzoeken wat een kip dan kostte. 8 dollar. Mocht ook niet. Ik mocht dus geen kip en geit, en hoop dat ik veel medestanders in NL heb, die het heel zielig voor mij vinden dat Steinar mij geen beestje gunde. Steinar op zijn beurt vind dat ik me niet aan moet stellen, en dat het juist zielig is voor die beestjes om ze te kopen, omdat wij ze dan ook op moeten eten. De markt zelf was chaotisch, druk, stinkend naar gedroogde vis, maar wel erg leuk om mee te maken!
Zondag hebben we een hike gedaan, met Chris en zijn vier dochters. Dat betekent: eerst 3 kwartier naar beneden glijden, en zorgen dat je je goed vasthoudt aan alle bomen en takken die je maar kunt vinden. De weg is 'slippery and wet', en heel erg steil. Het laatste stuk moesten we zelfs aan een touw naar beneden, want dat was een beetje te gevaarlijk, zonder bomen en takken. Daarna hebben we gewandeld door de rivierbedding, en kwamen we uiteindelijk (Ytje zeiknat en Steinar droog) bij de waterval aan. Ontzettend mooi gebied, lekker water (dat weten alleen Ytje's voeten) en een gescheurde rok, omdat ik toch net als de mannen wel even bij de waterval omhoog wilde klimmen. De weg terug was nog het minst. Een dik halfuur omhoog wandelen. Dat voel je aan je ademhaling (ijle lucht hier, bergen ja) en aan je kuiten. Maargoed, dat hebben we ook allemaal weer overleefd. Dus Appie en Lies, wij mogen onze eerste hoogtetraining overslaan, want die hebben we al dubbel en dwars gehad!
De rest van deze week bestond uit verven, verven en verven. Nouja, we moesten eerst alle plakkieplakkieverf van de muur afscrapen. Dat was rukwerk. Serieus. R.U.C.K. Bah. 4 uur bezig geweest om een muur leeg te schrapen. De rest van de dagen hebben we benut om de muur weer op te verven, maar het dekt nog steeds niet. Steinar:'Als ik een bouwmarkt in de buurt had, zorgde ik dat ik WEL goede verf had.' Maargoed, Jean Claude komt morgen, dus we kunnen nu niet meer verder verven. Was erg enerverend en ontzettend intelligent werk. Anyways, dat waren onze dagen dus deze week. Echt te gek. (De rest was wel leuk hoor, leuk praten met Marie-Lou, onze keukenprinses die gek is op Steinar, uit eten naar het restaurant, rummikubben, blablabla...)
Daarbij moet ik nog vermelden dat we ook elke ochtend tussen 7.30 en 8.30 verbannen worden omdat de groep GoedemorgenGesprekken wil houden, en wij op het bankje zitten, en alle mensen begroeten (had ik al eens gezegd zeker?) en dat de kindjes van Kyrk en Deborah ook gekker dan gek op Steinar zijn, wat betekent dat ze of op de missie bij ons zijn, of tijdens de ritjes in de Big Red, en dat er altijd 2 plaatjes gereserveerd zijn in de Dining Hall voor Jietza (want nee, ik heet niet Ytje!) en Steiner. Aan aandacht geen gebrek hier!
En nu zitten we dus in de stilte voor de storm. Want Emily komt vandaag. Emily is momenteel nog een tropische storm, maar ze heeft orkaanpotentie. Ze arriveert aan het eind van de dag, en de voorspelling is dat het morgen de hele dag met bakken uit de hemel regent. Morgen wordt dus een spelletjesdag, want waarschijnlijk gaat er geen truck weg! Maar we houden jullie op de hoogte, en anders vermeldt NU.nl vast wel iets, want ons internet is niet echt zo flexibel als een elastiekje. Het moet zin hebben, en anders heeft dat het niet, en dan gebeurt er ook niets.
Tot zover was het het dan weer gok ik. We zijn veel vergeten ook, maargoed, je moet ook niet al het leuke al op internet zetten, en dan thuiskomen en verwelkomd worden met de woorden: 'Jullie hebben het leuk gehad lazen we. Mooi zo. Koffie?'
Liefs!
donderdag 28 juli 2011
Het vervolg
De tweede vlucht, want daar was ik geloof ik zo ongeveer. We stappen in, weer niet bij elkaar, maar met een beetje CreoolsFrans mochten we toch weer naast elkaar gaan zitten. Hoera. Het meest opmerkelijke in dit vliegtuig was de vrouw rechts voor mij. Het was een wonder dat ze uberhaupt tussen de stoelleuningen pastte (als die er aan de rechterkant al niet uit waren gehaald), en ze had een dubbele gordel nodig om er met ingehouden buik tussen te passen. Haar bovenarmen waren bijna twee keer zo dik als mijn bovenbenen, en haar een zakje pinda's naar binnen zien schuiven is nou niet echt wat je noemt; smakelijk.
De aankomst in Haiti was Haitiaans. Hokjes met mensen die formulieren aannemen, niet bekijken, en je vervolgens doorlaten. Heel lang wachten op de baggage, die er eigenlijk vanaf tel 1 al stond, maar niet OP de band, maar tussen de band in.. ??, en daarna naar buiten lopen en zoeken naar de man met het BHMbordje, die niet van BHM blijkt te zijn, maar gewoon geld wil, en dat niet krijgt, en dan kwaad wegloopt. Rare praktijken.
De wandeling naar de bus maakte ons zeiknat, want het blijft regenseizoen hier, maar het maakte de rit naar de missie wel aangenamer. Het was in ieder geval niet zo ONTZETTEND warm, als toen we hier aankwamen.
Nu even snel door de week heen, want alles typen wordt een beetje veel. Zondag zijn Stein en ik met Chris, Kelly en de rest naar Tomassinchurch geweest, waar ze altijd heengaan. Was leuk weer, want: meezingen met de beamer, handjesschudden in de kerk, en niet zo'n gigantisch lange dienst als dat we hier op de missie zouden hebben. We moesten heen en terug rijden (20min per keer) en nog een uur wachten na de dienst om terug te kunnen, en nog waren we eerder terug dan het Nederlandse team. Niet grappig voor hun natuurlijk maar wel lekker voor ons! Verder deden we lekker alsof we vakantie hadden, met een beetje chillen, lezen en muziekluisteren. 's Avonds om 6 natuurlijk bijbelstudie, die zelfs door Steinar als LEUK werd bevonden (maar door de groep dan weer niet? .. Het DUURT ZO LANG, hotsedikke, wat nou lang?)!!
Maandag was ons eerste (en als het aan S ligt enige) bouwdag. Bouwen is ook nooit zo mijn ding geweest, en helemaal niet met een eigen groep, maargoed, je moet het eens gedaan hebben. Wij dus bouwen. We moesten meteen met aannemer Ti Jean mee, samen, terwijl de rest van de groep met z'n allen ging. We hebben dus letterlijk 2 uren lang 2 trucks stenen uit staan laden, en 1 in staan laden, met 2 man hulp, en later nog 2 kleine mannetjes hulp. Pittig. Zonder een slok water of een seconde pauze. De rest van de groep deed dit met z'n 6en en 2 man hulp. Met pauze en water. De toon was voor Steinar meteen gezet: 'ik ben hier niet voor gemaakt, ik kan beter verpleegkundige worden'. ;) Daarna hebben we nog zand gezeefd en cement geschept, om de feeling op de bouwplaats te krijgen, maar mochten we ook gaan storytellen, net als ik vorige keer deed. Deborah was namelijk blij dat ik kwam, want ze was er zelf niet aan toegekomen de laatste tijd. S en ik gaan dus even een inhaalslag doen. Na nog wat zingen met de kids waarvoor het huis gebouwd werd (een van die meiden tegen Steinar: ooh, you are beautiful! en foto's maken van 'm! hahaha) zijn we op de truck weer naar huis gegaan. Moe maar voldaan na een Haitiaanse maaltijd van onze lieve kookvrouwen Marie-Lou en Nadie heel hard in slaap gevallen!
Dinsdag hebben we computers gefixt voor Chris, gegeten in het restaurant, wat ook erg leuk was, en 's middags lekker spelletjes gedaan in ons hok. Op een gegeven moment was Stein even weg, en roept Marie-Lou: pssssst, psssst... dus ik erheen. Ytsjah! C'est ton fiance??? C'est un bon garcon!! Oui Oui. Met andere woorden, leuke vriend heb je! Goedgekeurd! Daarna komt S met een boekje naar me toe: DEZE MENSEN HEB IK GEZIEN IN HET RESTAURANT! (de oprichters van BHM) Ik; dat kan niet, want dan had ik het geweten. S; NEE, ECHT, ik zweer het je, die zaten daar. Ik; je ziet spoken. 's Avonds bij dinner nemen we afscheid van... juist, de oprichters van BHM die weer naar Amerika gaan... Oepsie.
Gisteren zijn we naar Hinch geweest, met de mooie weg die er nu ligt ongeveen 4 uren rijden vanaf hier. Door P-au-P, over de andere berg, naar Central Plateau. Darlene en Patti waren daar Bibleschool aan het geven vanaf maandag, en die gingen we dus weer ophalen. Gaf ons de kans om wat van het land te zien ook! En we hebben wat gezien! Prachtige uitzichten, over Port-au-Prince, over een fantastisch groot meer. Maar ook wel heftige dingen. De aardbeving heeft daar niet toegeslagen, maar de armoede is daar wellicht groter dan hier. Houten krotten die scheef danwel op instorten staan, naakte kindjes (veel minder kleding daar dus) en gewoon veel minder voorzieningen dan hier. Dat heeft ons beide best wel even geraakt...
Vandaag zijn we op de missie. Ik heb net mijn voeten ingetaped met gele tape, want ik ben volledig lekgestoken, en elke keer jeuken maakt het open, en dat geeft infecties. Dus ik zie er nu uit als een kuikentje wat net uit z'n ei komt, maar het werkt nu al. Steinar heeft zich opgeworpen als computernerd en fixt wat computers, en ik mag weer doen waar ik goed in ben, verhaaltjes schrijven. Vanmiddag gaan we met Kyrk op de big red naar de huizen, want het team heeft al 2 huizen af, en gaan die vandaag overdragen aan de bevolking!
Kortom: het gaat goed met ons, en we hebben het super hier!! En we gaan Creools leren, met ons net gekochte boek: Creole Made Easy. Het schijnt namelijk supersimpel te zijn, en supersimpel is goed voor ons. En we moeten wel, want tijdens de goedemorgen gesprekjes van de rest van de groep zitten wij op een bankje op de missiepost iedereen goedemorgen te wensen en te zwaaien, maar mensen gaan steeds meer praten, en wij steeds minder verstaan!
De aankomst in Haiti was Haitiaans. Hokjes met mensen die formulieren aannemen, niet bekijken, en je vervolgens doorlaten. Heel lang wachten op de baggage, die er eigenlijk vanaf tel 1 al stond, maar niet OP de band, maar tussen de band in.. ??, en daarna naar buiten lopen en zoeken naar de man met het BHMbordje, die niet van BHM blijkt te zijn, maar gewoon geld wil, en dat niet krijgt, en dan kwaad wegloopt. Rare praktijken.
De wandeling naar de bus maakte ons zeiknat, want het blijft regenseizoen hier, maar het maakte de rit naar de missie wel aangenamer. Het was in ieder geval niet zo ONTZETTEND warm, als toen we hier aankwamen.
Nu even snel door de week heen, want alles typen wordt een beetje veel. Zondag zijn Stein en ik met Chris, Kelly en de rest naar Tomassinchurch geweest, waar ze altijd heengaan. Was leuk weer, want: meezingen met de beamer, handjesschudden in de kerk, en niet zo'n gigantisch lange dienst als dat we hier op de missie zouden hebben. We moesten heen en terug rijden (20min per keer) en nog een uur wachten na de dienst om terug te kunnen, en nog waren we eerder terug dan het Nederlandse team. Niet grappig voor hun natuurlijk maar wel lekker voor ons! Verder deden we lekker alsof we vakantie hadden, met een beetje chillen, lezen en muziekluisteren. 's Avonds om 6 natuurlijk bijbelstudie, die zelfs door Steinar als LEUK werd bevonden (maar door de groep dan weer niet? .. Het DUURT ZO LANG, hotsedikke, wat nou lang?)!!
Maandag was ons eerste (en als het aan S ligt enige) bouwdag. Bouwen is ook nooit zo mijn ding geweest, en helemaal niet met een eigen groep, maargoed, je moet het eens gedaan hebben. Wij dus bouwen. We moesten meteen met aannemer Ti Jean mee, samen, terwijl de rest van de groep met z'n allen ging. We hebben dus letterlijk 2 uren lang 2 trucks stenen uit staan laden, en 1 in staan laden, met 2 man hulp, en later nog 2 kleine mannetjes hulp. Pittig. Zonder een slok water of een seconde pauze. De rest van de groep deed dit met z'n 6en en 2 man hulp. Met pauze en water. De toon was voor Steinar meteen gezet: 'ik ben hier niet voor gemaakt, ik kan beter verpleegkundige worden'. ;) Daarna hebben we nog zand gezeefd en cement geschept, om de feeling op de bouwplaats te krijgen, maar mochten we ook gaan storytellen, net als ik vorige keer deed. Deborah was namelijk blij dat ik kwam, want ze was er zelf niet aan toegekomen de laatste tijd. S en ik gaan dus even een inhaalslag doen. Na nog wat zingen met de kids waarvoor het huis gebouwd werd (een van die meiden tegen Steinar: ooh, you are beautiful! en foto's maken van 'm! hahaha) zijn we op de truck weer naar huis gegaan. Moe maar voldaan na een Haitiaanse maaltijd van onze lieve kookvrouwen Marie-Lou en Nadie heel hard in slaap gevallen!
Dinsdag hebben we computers gefixt voor Chris, gegeten in het restaurant, wat ook erg leuk was, en 's middags lekker spelletjes gedaan in ons hok. Op een gegeven moment was Stein even weg, en roept Marie-Lou: pssssst, psssst... dus ik erheen. Ytsjah! C'est ton fiance??? C'est un bon garcon!! Oui Oui. Met andere woorden, leuke vriend heb je! Goedgekeurd! Daarna komt S met een boekje naar me toe: DEZE MENSEN HEB IK GEZIEN IN HET RESTAURANT! (de oprichters van BHM) Ik; dat kan niet, want dan had ik het geweten. S; NEE, ECHT, ik zweer het je, die zaten daar. Ik; je ziet spoken. 's Avonds bij dinner nemen we afscheid van... juist, de oprichters van BHM die weer naar Amerika gaan... Oepsie.
Gisteren zijn we naar Hinch geweest, met de mooie weg die er nu ligt ongeveen 4 uren rijden vanaf hier. Door P-au-P, over de andere berg, naar Central Plateau. Darlene en Patti waren daar Bibleschool aan het geven vanaf maandag, en die gingen we dus weer ophalen. Gaf ons de kans om wat van het land te zien ook! En we hebben wat gezien! Prachtige uitzichten, over Port-au-Prince, over een fantastisch groot meer. Maar ook wel heftige dingen. De aardbeving heeft daar niet toegeslagen, maar de armoede is daar wellicht groter dan hier. Houten krotten die scheef danwel op instorten staan, naakte kindjes (veel minder kleding daar dus) en gewoon veel minder voorzieningen dan hier. Dat heeft ons beide best wel even geraakt...
Vandaag zijn we op de missie. Ik heb net mijn voeten ingetaped met gele tape, want ik ben volledig lekgestoken, en elke keer jeuken maakt het open, en dat geeft infecties. Dus ik zie er nu uit als een kuikentje wat net uit z'n ei komt, maar het werkt nu al. Steinar heeft zich opgeworpen als computernerd en fixt wat computers, en ik mag weer doen waar ik goed in ben, verhaaltjes schrijven. Vanmiddag gaan we met Kyrk op de big red naar de huizen, want het team heeft al 2 huizen af, en gaan die vandaag overdragen aan de bevolking!
Kortom: het gaat goed met ons, en we hebben het super hier!! En we gaan Creools leren, met ons net gekochte boek: Creole Made Easy. Het schijnt namelijk supersimpel te zijn, en supersimpel is goed voor ons. En we moeten wel, want tijdens de goedemorgen gesprekjes van de rest van de groep zitten wij op een bankje op de missiepost iedereen goedemorgen te wensen en te zwaaien, maar mensen gaan steeds meer praten, en wij steeds minder verstaan!
dinsdag 26 juli 2011
We are back!
Een hele goede morgen, of goedenavond, voor jullie natuurlijk. We zijn weer terug. Althans, ik ben weer terug, en heb Steinar dit keer meegesleept naar het verre Haiti. Dus vandaar WE. Daarom typen WE ook alles enzo. Goed, laat ik eens een korte samenvatting geven van de gebeurtenissen so far.
Het leed begon op Schiphol al. Steinar liet de paspoorten in de auto liggen. Wat betekende dat we natuurlijk niet wegkonden.Dus meneer moest terug, om ons toch over de grens te kunnen krijgen. Daarna het leed wat inchecken heet. Via zo'n te gek computertje, wat vrij moeilijk blijkt te zijn als je vrouw bent en zenuwachtig voor de reis. Alles goed en wel gelukt, maar Steinar op stoel 21C en Ytje op 33D. En natuurlijk weer geen enkele mogelijkheid dat te veranderen. De mevrouw die ons hielp zei zelfs: ja, maar jullie zijn na de vlucht toch al zo lang bij elkaar? Bitchy! Op hoop van zegen dan maar. Na een kop koffie zijn we door een snelle douanecheck gegaan en hebben we de gate gevonden. Na een uurtje wachten zaten we in het vliegtuig. Gelukkig was de mevrouw naast Ytje bereidwillig te verplaatsen en dus zaten we naast elkaar! Hoera! Geen relatiecrisis of ontwenningsverschijnselen. Toevallig genoeg zaten we ook in de buurt van de andere Nederlanders die met ons naar Haiti zouden gaan. S+Y is niet getrouwd namelijk, en vandaar dat we twee aparte kamers nodig hadden om in te slapen. Eigenlijk twee appartementen, maar dat komt later.
In het vliegtuig was het prima. Veel eten, veel films, weinig beenruimte, veel veel veel tijd. Hotsedikke. Maar het ergste was nog wel de vrouw die naast ons zat, met haar twee zoons. NIETS, maar dan ook NIETS was goed. Ze bleek het hele vliegtuig te kennen (ooooh, jij ook hier, hey! what are you doing here?) maar dat was nog niet het ergste. Het eten zag er vies uit, dus dat wilde ze niet eten. (nee, die 15 vieze hardgekookte eieren in een plastic zakje die ze tijdens de vlucht naar binnen bunkerde, die zagen er lekker uit!...), het was te koud, te warm, de kinderen waren niet stil (ooh, wil je piepen? Pieperdepieperdepiep (en dat 8 uur lang)) en het was toch eigenlijk wel verschrikkelijk. MAAR: mamma heeft veel voor de reis betaald, maar ze gaat niet zeggen HOEVEEL, maar jullie kunnen in ieder geval jullie vriendjes vertellen dat jullie in Amerika zijn geweest.
Een uur in de rij daarna, op het vliegveld, en snel met een supersonische bus door het NY verkeer naar het hotel. Waar ik vorig jaar ook was, dus prima. Groot bed, douche, AIRCO (het was 34 graden in NY) en slapen. De volgende ochtend moesten we voor het ontbijt begon alweer in de bus zitten richting vliegveld. Daar ontmoetten we opnieuw de Nederlanders en zijn we op de vlucht naar Haiti gestapt. In het volgende bericht het vervolg, want die lieve Steinar heeft de laptop nodig voor werk voor Chris! ;)
Groetjes Jut&Jul
Het leed begon op Schiphol al. Steinar liet de paspoorten in de auto liggen. Wat betekende dat we natuurlijk niet wegkonden.Dus meneer moest terug, om ons toch over de grens te kunnen krijgen. Daarna het leed wat inchecken heet. Via zo'n te gek computertje, wat vrij moeilijk blijkt te zijn als je vrouw bent en zenuwachtig voor de reis. Alles goed en wel gelukt, maar Steinar op stoel 21C en Ytje op 33D. En natuurlijk weer geen enkele mogelijkheid dat te veranderen. De mevrouw die ons hielp zei zelfs: ja, maar jullie zijn na de vlucht toch al zo lang bij elkaar? Bitchy! Op hoop van zegen dan maar. Na een kop koffie zijn we door een snelle douanecheck gegaan en hebben we de gate gevonden. Na een uurtje wachten zaten we in het vliegtuig. Gelukkig was de mevrouw naast Ytje bereidwillig te verplaatsen en dus zaten we naast elkaar! Hoera! Geen relatiecrisis of ontwenningsverschijnselen. Toevallig genoeg zaten we ook in de buurt van de andere Nederlanders die met ons naar Haiti zouden gaan. S+Y is niet getrouwd namelijk, en vandaar dat we twee aparte kamers nodig hadden om in te slapen. Eigenlijk twee appartementen, maar dat komt later.
In het vliegtuig was het prima. Veel eten, veel films, weinig beenruimte, veel veel veel tijd. Hotsedikke. Maar het ergste was nog wel de vrouw die naast ons zat, met haar twee zoons. NIETS, maar dan ook NIETS was goed. Ze bleek het hele vliegtuig te kennen (ooooh, jij ook hier, hey! what are you doing here?) maar dat was nog niet het ergste. Het eten zag er vies uit, dus dat wilde ze niet eten. (nee, die 15 vieze hardgekookte eieren in een plastic zakje die ze tijdens de vlucht naar binnen bunkerde, die zagen er lekker uit!...), het was te koud, te warm, de kinderen waren niet stil (ooh, wil je piepen? Pieperdepieperdepiep (en dat 8 uur lang)) en het was toch eigenlijk wel verschrikkelijk. MAAR: mamma heeft veel voor de reis betaald, maar ze gaat niet zeggen HOEVEEL, maar jullie kunnen in ieder geval jullie vriendjes vertellen dat jullie in Amerika zijn geweest.
Een uur in de rij daarna, op het vliegveld, en snel met een supersonische bus door het NY verkeer naar het hotel. Waar ik vorig jaar ook was, dus prima. Groot bed, douche, AIRCO (het was 34 graden in NY) en slapen. De volgende ochtend moesten we voor het ontbijt begon alweer in de bus zitten richting vliegveld. Daar ontmoetten we opnieuw de Nederlanders en zijn we op de vlucht naar Haiti gestapt. In het volgende bericht het vervolg, want die lieve Steinar heeft de laptop nodig voor werk voor Chris! ;)
Groetjes Jut&Jul
Abonneren op:
Posts (Atom)