Het vervolg

De tweede vlucht, want daar was ik geloof ik zo ongeveer. We stappen in, weer niet bij elkaar, maar met een beetje CreoolsFrans mochten we toch weer naast elkaar gaan zitten. Hoera. Het meest opmerkelijke in dit vliegtuig was de vrouw rechts voor mij. Het was een wonder dat ze uberhaupt tussen de stoelleuningen pastte (als die er aan de rechterkant al niet uit waren gehaald), en ze had een dubbele gordel nodig om er met ingehouden buik tussen te passen. Haar bovenarmen waren bijna twee keer zo dik als mijn bovenbenen, en haar een zakje pinda's naar binnen zien schuiven is nou niet echt wat je noemt; smakelijk.

De aankomst in Haiti was Haitiaans. Hokjes met mensen die formulieren aannemen, niet bekijken, en je vervolgens doorlaten. Heel lang wachten op de baggage, die er eigenlijk vanaf tel 1 al stond, maar niet OP de band, maar tussen de band in.. ??, en daarna naar buiten lopen en zoeken naar de man met het BHMbordje, die niet van BHM blijkt te zijn, maar gewoon geld wil, en dat niet krijgt, en dan kwaad wegloopt. Rare praktijken.

De wandeling naar de bus maakte ons zeiknat, want het blijft regenseizoen hier, maar het maakte de rit naar de missie wel aangenamer. Het was in ieder geval niet zo ONTZETTEND warm, als toen we hier aankwamen.

Nu even snel door de week heen, want alles typen wordt een beetje veel. Zondag zijn Stein en ik met Chris, Kelly en de rest naar Tomassinchurch geweest, waar ze altijd heengaan. Was leuk weer, want: meezingen met de beamer, handjesschudden in de kerk, en niet zo'n gigantisch lange dienst als dat we hier op de missie zouden hebben. We moesten heen en terug rijden (20min per keer) en nog een uur wachten na de dienst om terug te kunnen, en nog waren we eerder terug dan het Nederlandse team. Niet grappig voor hun natuurlijk maar wel lekker voor ons! Verder deden we lekker alsof we vakantie hadden, met een beetje chillen, lezen en muziekluisteren. 's Avonds om 6 natuurlijk bijbelstudie, die zelfs door Steinar als LEUK werd bevonden (maar door de groep dan weer niet? .. Het DUURT ZO LANG, hotsedikke, wat nou lang?)!!

Maandag was ons eerste (en als het aan S ligt enige) bouwdag. Bouwen is ook nooit zo mijn ding geweest, en helemaal niet met een eigen groep, maargoed, je moet het eens gedaan hebben. Wij dus bouwen. We moesten meteen met aannemer Ti Jean mee, samen, terwijl de rest van de groep met z'n allen ging. We hebben dus letterlijk 2 uren lang 2 trucks stenen uit staan laden, en 1 in staan laden, met 2 man hulp, en later nog 2 kleine mannetjes hulp. Pittig. Zonder een slok water of een seconde pauze. De rest van de groep deed dit met z'n 6en en 2 man hulp. Met pauze en water. De toon was voor Steinar meteen gezet: 'ik ben hier niet voor gemaakt, ik kan beter verpleegkundige worden'. ;) Daarna hebben we nog zand gezeefd en cement geschept, om de feeling op de bouwplaats te krijgen, maar mochten we ook gaan storytellen, net als ik vorige keer deed. Deborah was namelijk blij dat ik kwam, want ze was er zelf niet aan toegekomen de laatste tijd. S en ik gaan dus even een inhaalslag doen. Na nog wat zingen met de kids waarvoor het huis gebouwd werd (een van die meiden tegen Steinar: ooh, you are beautiful! en foto's maken van 'm! hahaha) zijn we op de truck weer naar huis gegaan. Moe maar voldaan na een Haitiaanse maaltijd van onze lieve kookvrouwen Marie-Lou en Nadie heel hard in slaap gevallen!

Dinsdag hebben we computers gefixt voor Chris, gegeten in het restaurant, wat ook erg leuk was, en 's middags lekker spelletjes gedaan in ons hok. Op een gegeven moment was Stein even weg, en roept Marie-Lou: pssssst, psssst... dus ik erheen. Ytsjah! C'est ton fiance??? C'est un bon garcon!! Oui Oui. Met andere woorden, leuke vriend heb je! Goedgekeurd! Daarna komt S met een boekje naar me toe: DEZE MENSEN HEB IK GEZIEN IN HET RESTAURANT! (de oprichters van BHM) Ik; dat kan niet, want dan had ik het geweten. S; NEE, ECHT, ik zweer het je, die zaten daar. Ik; je ziet spoken. 's Avonds bij dinner nemen we afscheid van... juist, de oprichters van BHM die weer naar Amerika gaan... Oepsie.

Gisteren zijn we naar Hinch geweest, met de mooie weg die er nu ligt ongeveen 4 uren rijden vanaf hier. Door P-au-P, over de andere berg, naar Central Plateau. Darlene en Patti waren daar Bibleschool aan het geven vanaf maandag, en die gingen we dus weer ophalen. Gaf ons de kans om wat van het land te zien ook! En we hebben wat gezien! Prachtige uitzichten, over Port-au-Prince, over een fantastisch groot meer. Maar ook wel heftige dingen. De aardbeving heeft daar niet toegeslagen, maar de armoede is daar wellicht groter dan hier. Houten krotten die scheef danwel op instorten staan, naakte kindjes (veel minder kleding daar dus) en gewoon veel minder voorzieningen dan hier. Dat heeft ons beide best wel even geraakt...

Vandaag zijn we op de missie. Ik heb net mijn voeten ingetaped met gele tape, want ik ben volledig lekgestoken, en elke keer jeuken maakt het open, en dat geeft infecties. Dus ik zie er nu uit als een kuikentje wat net uit z'n ei komt, maar het werkt nu al. Steinar heeft zich opgeworpen als computernerd en fixt wat computers, en ik mag weer doen waar ik goed in ben, verhaaltjes schrijven. Vanmiddag gaan we met Kyrk op de big red naar de huizen, want het team heeft al 2 huizen af, en gaan die vandaag overdragen aan de bevolking!

Kortom: het gaat goed met ons, en we hebben het super hier!! En we gaan Creools leren, met ons net gekochte boek: Creole Made Easy. Het schijnt namelijk supersimpel te zijn, en supersimpel is goed voor ons. En we moeten wel, want tijdens de goedemorgen gesprekjes van de rest van de groep zitten wij op een bankje op de missiepost iedereen goedemorgen te wensen en te zwaaien, maar mensen gaan steeds meer praten, en wij steeds minder verstaan!

We are back!

Een hele goede morgen, of goedenavond, voor jullie natuurlijk. We zijn weer terug. Althans, ik ben weer terug, en heb Steinar dit keer meegesleept naar het verre Haiti. Dus vandaar WE. Daarom typen WE ook alles enzo. Goed, laat ik eens een korte samenvatting geven van de gebeurtenissen so far.

Het leed begon op Schiphol al. Steinar liet de paspoorten in de auto liggen. Wat betekende dat we natuurlijk niet wegkonden.Dus meneer moest terug, om ons toch over de grens te kunnen krijgen. Daarna het leed wat inchecken heet. Via zo'n te gek computertje, wat vrij moeilijk blijkt te zijn als je vrouw bent en zenuwachtig voor de reis. Alles goed en wel gelukt, maar Steinar op stoel 21C en Ytje op 33D. En natuurlijk weer geen enkele mogelijkheid dat te veranderen. De mevrouw die ons hielp zei zelfs: ja, maar jullie zijn na de vlucht toch al zo lang bij elkaar? Bitchy! Op hoop van zegen dan maar. Na een kop koffie zijn we door een snelle douanecheck gegaan en hebben we de gate gevonden. Na een uurtje wachten zaten we in het vliegtuig. Gelukkig was de mevrouw naast Ytje bereidwillig te verplaatsen en dus zaten we naast elkaar! Hoera! Geen relatiecrisis of ontwenningsverschijnselen. Toevallig genoeg zaten we ook in de buurt van de andere Nederlanders die met ons naar Haiti zouden gaan. S+Y is niet getrouwd namelijk, en vandaar dat we twee aparte kamers nodig hadden om in te slapen. Eigenlijk twee appartementen, maar dat komt later.

In het vliegtuig was het prima. Veel eten, veel films, weinig beenruimte, veel veel veel tijd. Hotsedikke. Maar het ergste was nog wel de vrouw die naast ons zat, met haar twee zoons. NIETS, maar dan ook NIETS was goed. Ze bleek het hele vliegtuig te kennen (ooooh, jij ook hier, hey! what are you doing here?) maar dat was nog niet het ergste. Het eten zag er vies uit, dus dat wilde ze niet eten. (nee, die 15 vieze hardgekookte eieren in een plastic zakje die ze tijdens de vlucht naar binnen bunkerde, die zagen er lekker uit!...), het was te koud, te warm, de kinderen waren niet stil (ooh, wil je piepen? Pieperdepieperdepiep (en dat 8 uur lang)) en het was toch eigenlijk wel verschrikkelijk. MAAR: mamma heeft veel voor de reis betaald, maar ze gaat niet zeggen HOEVEEL, maar jullie kunnen in ieder geval jullie vriendjes vertellen dat jullie in Amerika zijn geweest.

Een uur in de rij daarna, op het vliegveld, en snel met een supersonische bus door het NY verkeer naar het hotel. Waar ik vorig jaar ook was, dus prima. Groot bed, douche, AIRCO (het was 34 graden in NY) en slapen. De volgende ochtend moesten we voor het ontbijt begon alweer in de bus zitten richting vliegveld. Daar ontmoetten we opnieuw de Nederlanders en zijn we op de vlucht naar Haiti gestapt. In het volgende bericht het vervolg, want die lieve Steinar heeft de laptop nodig voor werk voor Chris! ;)

Groetjes Jut&Jul