Een hele goede morgen, of goedenavond, voor jullie natuurlijk. We zijn weer terug. Althans, ik ben weer terug, en heb Steinar dit keer meegesleept naar het verre Haiti. Dus vandaar WE. Daarom typen WE ook alles enzo. Goed, laat ik eens een korte samenvatting geven van de gebeurtenissen so far.
Het leed begon op Schiphol al. Steinar liet de paspoorten in de auto liggen. Wat betekende dat we natuurlijk niet wegkonden.Dus meneer moest terug, om ons toch over de grens te kunnen krijgen. Daarna het leed wat inchecken heet. Via zo'n te gek computertje, wat vrij moeilijk blijkt te zijn als je vrouw bent en zenuwachtig voor de reis. Alles goed en wel gelukt, maar Steinar op stoel 21C en Ytje op 33D. En natuurlijk weer geen enkele mogelijkheid dat te veranderen. De mevrouw die ons hielp zei zelfs: ja, maar jullie zijn na de vlucht toch al zo lang bij elkaar? Bitchy! Op hoop van zegen dan maar. Na een kop koffie zijn we door een snelle douanecheck gegaan en hebben we de gate gevonden. Na een uurtje wachten zaten we in het vliegtuig. Gelukkig was de mevrouw naast Ytje bereidwillig te verplaatsen en dus zaten we naast elkaar! Hoera! Geen relatiecrisis of ontwenningsverschijnselen. Toevallig genoeg zaten we ook in de buurt van de andere Nederlanders die met ons naar Haiti zouden gaan. S+Y is niet getrouwd namelijk, en vandaar dat we twee aparte kamers nodig hadden om in te slapen. Eigenlijk twee appartementen, maar dat komt later.
In het vliegtuig was het prima. Veel eten, veel films, weinig beenruimte, veel veel veel tijd. Hotsedikke. Maar het ergste was nog wel de vrouw die naast ons zat, met haar twee zoons. NIETS, maar dan ook NIETS was goed. Ze bleek het hele vliegtuig te kennen (ooooh, jij ook hier, hey! what are you doing here?) maar dat was nog niet het ergste. Het eten zag er vies uit, dus dat wilde ze niet eten. (nee, die 15 vieze hardgekookte eieren in een plastic zakje die ze tijdens de vlucht naar binnen bunkerde, die zagen er lekker uit!...), het was te koud, te warm, de kinderen waren niet stil (ooh, wil je piepen? Pieperdepieperdepiep (en dat 8 uur lang)) en het was toch eigenlijk wel verschrikkelijk. MAAR: mamma heeft veel voor de reis betaald, maar ze gaat niet zeggen HOEVEEL, maar jullie kunnen in ieder geval jullie vriendjes vertellen dat jullie in Amerika zijn geweest.
Een uur in de rij daarna, op het vliegveld, en snel met een supersonische bus door het NY verkeer naar het hotel. Waar ik vorig jaar ook was, dus prima. Groot bed, douche, AIRCO (het was 34 graden in NY) en slapen. De volgende ochtend moesten we voor het ontbijt begon alweer in de bus zitten richting vliegveld. Daar ontmoetten we opnieuw de Nederlanders en zijn we op de vlucht naar Haiti gestapt. In het volgende bericht het vervolg, want die lieve Steinar heeft de laptop nodig voor werk voor Chris! ;)
Groetjes Jut&Jul
Geen opmerkingen:
Een reactie posten