En dit was alweer de laatste dag. Momenteel zitten we aan tafel bij Kyrk, Deborah en AL hun kinderen. Hotsedikke, maar gezellig aan tafel is het wel. We zullen even een mooi klein updatetje van de laatste week geven.
We zeiden in onze vorige blog dat verven waarschijnlijk het ergste was wat we gingen doen, en ook het boxen pakken voor Darlene was niet echt te gek. Maar dat was voordat Brianne binnenkwam en zei: 'my mom needs you guys'. En wij zeiden: natuurlijk! Waarmee? 'Packing Boxes' Dus wij... neeeeeeeeeeeee, niet weer.. blabla. Maargoed, toch maar naar beneden, naar het ziekenhuisdepot. Daar staat Kelly, met Brianne, Abby en Hannah, gillend met een bezem. Wat blijkt: het hele ziekenhuisdepot (het steriele ziekenhuisdepot) zit VOL met muizen. Honderden. Er is iemand die een doos met eten (met muizen erin) daar in heeft gezet, en die beesten hebben alles aangevreten. Er liggen dozen buiten, er rennen muizen naar buiten, die doodgestampt worden door Patty, en doodgeslagen door Hannah, die het eigenlijk toch wel zielig vindt. Positief puntje: Steinar en ik mogen op de Big Red rijden, en zorgen dat de meest verpeste dozen naar de dump gebracht worden. Dat is nog weer 2 minuten lopen van de Big Red parkeerplaats, en Steinar, Brianne en ik zijn niet heel erg blij. De boxen moeten dus naar de dump gebracht worden in onze handen. Uit de dozen vallen kakkerlakken bij de vleet, en de laatste doos die Steinar wegbrengt zit vol muizen. Dus gewapend met een lange stok (IN DE DOOS) brengt S de laatste doos weg. Dat was me de dag wel zeg...
Verder... Is er veel gebeurd de laatste week. Gewoon veel gedaan enzo, maar wat precies. Veel Haitian time stuff, dus wachten, iets doen, maar toch niet, en zo voorts. De eerste Amerikaanse groep hier bevatte Mike, en dat is toch wel een beetje Stein en mijn mattie geworden. Als alles goed is komt hij in 2012 ons bezoeken in NL en de berenloop lopen, en helaas hebben S en ik de weddenschap afgesloten dan de halve marathon te lopen (wanneer hij de hele in NL komt doen). Dus dat wordt nog wat, als dat doorgaat. Maar dat was wel erg gezellig en leuk.
Wat we nu in ons hok hebben is niet best. Het is Amerikaan, en het komt uit Texas, voor het grootste deel van de mensen hebben we een translator nodig, en ze zijn..... 'out of shape' (dat is waarom ze zondag niet mee gingen hiken...).
Ze hebben voedsel mee waarmee je weeshuizen kunt onderhouden, en er zit werkelijkwaar niets gezonds tussen. Ik dacht havermout te zien, maar dat was ook alweer een koekje. Ze ontbijten met PopTarts, ontbijtKOEKJES. Ze eten alleen maar koekjes tussendoor, ze eten tussen de middag boterhammen met veel pindakaas of tonijnsalade, of natuurlijk koekjes. 's Avonds eten ze ook koekjes en ze overleven op cola en diet coke (van het laatste hebben ze dus maar 32 blikjes besteld, van een dollar per stuk hotsedikke). Echt, cultureshock all over.. het is niet grappig. Nou, dat zijn dus onze nieuwe huisgenoten!
Gisteren zijn we om half 6 's ochtends met Chris de truck in gaan laden, voor het kamp bij de beachhouse. Als beloning mochten we meerijden naar het beachhouse, samen, voorin, op 1 stoel. Weer lekker knus. We mogen best romantisch zijn hier! Alleen het nadeel is, dat je gewoon niet samen op 1 stoel past. Dus. Maargoed, na 2,5 uur kwamen we aan bij een ontzettend blauwe oceaan, en toen we snel in onze zwemkleding waren gesprongen, zijn we de oceaan ingerend, gewapend met duikbril en snorkel. En daar hebben we toch zulk ontzettend mooi koraal gezien, en mooie vissies! En Steinar is lekker verbrand, en ik trouwens ook. Maargoed. Het was wel echt heerlijk om even 3 uur lang rond te zwemmen in ontzettend mooi water!
's Avonds hebben we de geit en de konijnen geaaid, met Naomi, Robert, Rebekah, Anna en Jonathan. En later ook nog Kyrk en Deborah. (waarna de aap heel blij was, omdat hij volgensmij denkt dat Kyrk z'n grote, ooitverloren broer is!)
En nu is het vandaag. We hebben onze tassen ingepakt, al onze spullen ingeleverd, alles geregeld voor morgen, en we zitten een beetje onze laatste tijd hier uit. Wat we stiekem toch wel erg jammer vinden. Want het is hier wel erg te gek! Maar er is een tijd van komen, en juist, een tijd van gaan. En morgen gaat ons vliegtuig, waar we dus echt in moeten stappen. Helaas. Maar het was fantastisch, en you know what!? When we grow up and get ugly, we will come back!
Liefs!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten