Er is een tijd van komen...

En dit was alweer de laatste dag. Momenteel zitten we aan tafel bij Kyrk, Deborah en AL hun kinderen. Hotsedikke, maar gezellig aan tafel is het wel. We zullen even een mooi klein updatetje van de laatste week geven.

We zeiden in onze vorige blog dat verven waarschijnlijk het ergste was wat we gingen doen, en ook het boxen pakken voor Darlene was niet echt te gek. Maar dat was voordat Brianne binnenkwam en zei: 'my mom needs you guys'. En wij zeiden: natuurlijk! Waarmee? 'Packing Boxes' Dus wij... neeeeeeeeeeeee, niet weer.. blabla. Maargoed, toch maar naar beneden, naar het ziekenhuisdepot. Daar staat Kelly, met Brianne, Abby en Hannah, gillend met een bezem. Wat blijkt: het hele ziekenhuisdepot (het steriele ziekenhuisdepot) zit VOL met muizen. Honderden. Er is iemand die een doos met eten (met muizen erin) daar in heeft gezet, en die beesten hebben alles aangevreten. Er liggen dozen buiten, er rennen muizen naar buiten, die doodgestampt worden door Patty, en doodgeslagen door Hannah, die het eigenlijk toch wel zielig vindt. Positief puntje: Steinar en ik mogen op de Big Red rijden, en zorgen dat de meest verpeste dozen naar de dump gebracht worden. Dat is nog weer 2 minuten lopen van de Big Red parkeerplaats, en Steinar, Brianne en ik zijn niet heel erg blij. De boxen moeten dus naar de dump gebracht worden in onze handen. Uit de dozen vallen kakkerlakken bij de vleet, en de laatste doos die Steinar wegbrengt zit vol muizen. Dus gewapend met een lange stok (IN DE DOOS) brengt S de laatste doos weg. Dat was me de dag wel zeg...

Verder... Is er veel gebeurd de laatste week. Gewoon veel gedaan enzo, maar wat precies. Veel Haitian time stuff, dus wachten, iets doen, maar toch niet, en zo voorts. De eerste Amerikaanse groep hier bevatte Mike, en dat is toch wel een beetje Stein en mijn mattie geworden. Als alles goed is komt hij in 2012 ons bezoeken in NL en de berenloop lopen, en helaas hebben S en ik de weddenschap afgesloten dan de halve marathon te lopen (wanneer hij de hele in NL komt doen). Dus dat wordt nog wat, als dat doorgaat. Maar dat was wel erg gezellig en leuk.

Wat we nu in ons hok hebben is niet best. Het is Amerikaan, en het komt uit Texas, voor het grootste deel van de mensen hebben we een translator nodig, en ze zijn..... 'out of shape' (dat is waarom ze zondag niet mee gingen hiken...).

Ze hebben voedsel mee waarmee je weeshuizen kunt onderhouden, en er zit werkelijkwaar niets gezonds tussen. Ik dacht havermout te zien, maar dat was ook alweer een koekje. Ze ontbijten met PopTarts, ontbijtKOEKJES. Ze eten alleen maar koekjes tussendoor, ze eten tussen de middag boterhammen met veel pindakaas of tonijnsalade, of natuurlijk koekjes. 's Avonds eten ze ook koekjes en ze overleven op cola en diet coke (van het laatste hebben ze dus maar 32 blikjes besteld, van een dollar per stuk hotsedikke). Echt, cultureshock all over.. het is niet grappig. Nou, dat zijn dus onze nieuwe huisgenoten!

Gisteren zijn we om half 6 's ochtends met Chris de truck in gaan laden, voor het kamp bij de beachhouse. Als beloning mochten we meerijden naar het beachhouse, samen, voorin, op 1 stoel. Weer lekker knus. We mogen best romantisch zijn hier! Alleen het nadeel is, dat je gewoon niet samen op 1 stoel past. Dus. Maargoed, na 2,5 uur kwamen we aan bij een ontzettend blauwe oceaan, en toen we snel in onze zwemkleding waren gesprongen, zijn we de oceaan ingerend, gewapend met duikbril en snorkel. En daar hebben we toch zulk ontzettend mooi koraal gezien, en mooie vissies! En Steinar is lekker verbrand, en ik trouwens ook. Maargoed. Het was wel echt heerlijk om even 3 uur lang rond te zwemmen in ontzettend mooi water!

's Avonds hebben we de geit en de konijnen geaaid, met Naomi, Robert, Rebekah, Anna en Jonathan. En later ook nog Kyrk en Deborah. (waarna de aap heel blij was, omdat hij volgensmij denkt dat Kyrk z'n grote, ooitverloren broer is!)

En nu is het vandaag. We hebben onze tassen ingepakt, al onze spullen ingeleverd, alles geregeld voor morgen, en we zitten een beetje onze laatste tijd hier uit. Wat we stiekem toch wel erg jammer vinden. Want het is hier wel erg te gek! Maar er is een tijd van komen, en juist, een tijd van gaan. En morgen gaat ons vliegtuig, waar we dus echt in moeten stappen. Helaas. Maar het was fantastisch, en you know what!? When we grow up and get ugly, we will come back!

Liefs!

Thank God for the Internet

Een hele goedemiddag (avond voor jullie) vanuit de stilte voor de storm in Haiti. Ik heb daadwerkelijk geen idee waar we gebleven zijn, dus we gaan jullie maar een kleine update geven van de afgelopen week. Inmiddels zijn er 2 huizen opgeleverd (van de groep Dutchies), en 2 bijna af, en we hebben nog 4 huizen bezocht die van hun geld gebouwd zijn. De groep bouwt als bouwvakkers en boeren (en toevallig zijn ze dat ook allemaal, dus dat komt mooi uit, die woordspeling!) en gaat erg snel. De oplevering mochten wij bij zijn, want Stein en ik zijn verantwoordelijk voor het onderdeel storytelling. Nu was ik dat al een tijdje geweest natuurlijk, dus niets nieuws (zie de titel van de blog), maar Steinar is van de phototelling, en dat is toch wel handig bij het storytellen. Samen zijn we dus een goed team, maken mooie stukjes waar Deborah heel blij mee is en gaan in vrede met elkaar om als zakelijk partners. We hebben mooie ritjes gemaakt naar de huizen toe ook, in de Big Reds. Ik heb er al vaker over vertelt, maar een soort van veredelde golfkarren, die heel hard kunnen scheuren op weggetjes die daar niet bedoeld voor zijn. En dat maakt het juist zo leuk. Bij gebrek aan ruimte mochten wij samen naast Deborah zitten op de passagiersstoel (klef en romantisch, het mag dus wel Lies!) en hebben we haar even opgestookt om beter te rijden dan haar man Kyrk, en alles in 2wheeldrive te doen, ipv 4wheeldrive. Het is trouwens wel ontzettend gaaf om te zien hoe dankbaar de mensen zijn. Een van de nieuwe huis eigenaren was zo dankbaar dat hij z'n groententuin inging, en ons toch een lading groente meegegeven heeft, dat is niet normaal. Hij scheurde de wortels uit de grond, haalde tomaten van de plant, rukte kolen van zijn tuintje. Ontzettend lief!

Vrijdag zijn we naar de markt in Kenscoff geweest, omdat de groep Dutchies natuurlijk nieuw is, en ze van Kyrk moesten zien hoever mensen moesten lopen voor hun geld, en wat je voor 400 gourdes (10 US dollar) kunt kopen. Nu vind ik alles wat lief en klein is leuk, (net als het pasgeboren geitje op de missie) dus ik zei tegen Steinar: gaan we een geit kopen voor 25 dollar? .. Mocht niet.. was te duur. Dus ik uitzoeken wat een kip dan kostte. 8 dollar. Mocht ook niet. Ik mocht dus geen kip en geit, en hoop dat ik veel medestanders in NL heb, die het heel zielig voor mij vinden dat Steinar mij geen beestje gunde. Steinar op zijn beurt vind dat ik me niet aan moet stellen, en dat het juist zielig is voor die beestjes om ze te kopen, omdat wij ze dan ook op moeten eten. De markt zelf was chaotisch, druk, stinkend naar gedroogde vis, maar wel erg leuk om mee te maken!

Zondag hebben we een hike gedaan, met Chris en zijn vier dochters. Dat betekent: eerst 3 kwartier naar beneden glijden, en zorgen dat je je goed vasthoudt aan alle bomen en takken die je maar kunt vinden. De weg is 'slippery and wet', en heel erg steil. Het laatste stuk moesten we zelfs aan een touw naar beneden, want dat was een beetje te gevaarlijk, zonder bomen en takken. Daarna hebben we gewandeld door de rivierbedding, en kwamen we uiteindelijk (Ytje zeiknat en Steinar droog) bij de waterval aan. Ontzettend mooi gebied, lekker water (dat weten alleen Ytje's voeten) en een gescheurde rok, omdat ik toch net als de mannen wel even bij de waterval omhoog wilde klimmen. De weg terug was nog het minst. Een dik halfuur omhoog wandelen. Dat voel je aan je ademhaling (ijle lucht hier, bergen ja) en aan je kuiten. Maargoed, dat hebben we ook allemaal weer overleefd. Dus Appie en Lies, wij mogen onze eerste hoogtetraining overslaan, want die hebben we al dubbel en dwars gehad!

De rest van deze week bestond uit verven, verven en verven. Nouja, we moesten eerst alle plakkieplakkieverf van de muur afscrapen. Dat was rukwerk. Serieus. R.U.C.K. Bah. 4 uur bezig geweest om een muur leeg te schrapen. De rest van de dagen hebben we benut om de muur weer op te verven, maar het dekt nog steeds niet. Steinar:'Als ik een bouwmarkt in de buurt had, zorgde ik dat ik WEL goede verf had.' Maargoed, Jean Claude komt morgen, dus we kunnen nu niet meer verder verven. Was erg enerverend en ontzettend intelligent werk. Anyways, dat waren onze dagen dus deze week. Echt te gek. (De rest was wel leuk hoor, leuk praten met Marie-Lou, onze keukenprinses die gek is op Steinar, uit eten naar het restaurant, rummikubben, blablabla...)

Daarbij moet ik nog vermelden dat we ook elke ochtend tussen 7.30 en 8.30 verbannen worden omdat de groep GoedemorgenGesprekken wil houden, en wij op het bankje zitten, en alle mensen begroeten (had ik al eens gezegd zeker?) en dat de kindjes van Kyrk en Deborah ook gekker dan gek op Steinar zijn, wat betekent dat ze of op de missie bij ons zijn, of tijdens de ritjes in de Big Red, en dat er altijd 2 plaatjes gereserveerd zijn in de Dining Hall voor Jietza (want nee, ik heet niet Ytje!) en Steiner. Aan aandacht geen gebrek hier!

En nu zitten we dus in de stilte voor de storm. Want Emily komt vandaag. Emily is momenteel nog een tropische storm, maar ze heeft orkaanpotentie. Ze arriveert aan het eind van de dag, en de voorspelling is dat het morgen de hele dag met bakken uit de hemel regent. Morgen wordt dus een spelletjesdag, want waarschijnlijk gaat er geen truck weg! Maar we houden jullie op de hoogte, en anders vermeldt NU.nl vast wel iets, want ons internet is niet echt zo flexibel als een elastiekje. Het moet zin hebben, en anders heeft dat het niet, en dan gebeurt er ook niets.

Tot zover was het het dan weer gok ik. We zijn veel vergeten ook, maargoed, je moet ook niet al het leuke al op internet zetten, en dan thuiskomen en verwelkomd worden met de woorden: 'Jullie hebben het leuk gehad lazen we. Mooi zo. Koffie?'

Liefs!